Opel Meriva 1.7 CDTI: niewielka, lecz... duża

Najciekawszym elementem wyposażenia wnętrza Opla Merivy jest genialny system Flex Space, dzięki któremu siedzenia drugiego rzędu można łatwo przesuwać zarówno wzdłuż, jak i wszerz, szybko dopasowując wnętrze Opla Merivy do aktualnych potrzeb. Niestety, większość egzemplarzy pochodzących z polskich salonów ma dość ubogie wyposażenie – typowym „golasem” jest wersja Essentia. Na więcej dodatków (np. ESP, klimatronik) możemy liczyć – rzecz jasna – w modelach sprowadzonych.

Opel Meriva nie jest lekkim autem, dlatego idealnym źródłem napędu małego vana Opla są silniki Diesla. Polecić można zarówno starszą, niemal niezniszczalną japońską konstrukcję 1.7 DTI (do 2005 r., 75 KM, wtrysk bezpośredni), jak i nowoczesne jednostki z rodziny CDTI (common rail) o poj. 1,7 l i mocach 100 oraz 125 KM. Początkowo montowano tylko przekładnie pięciobiegowe, natomiast skrzynie sześciostopniowe pojawiły się dopiero po modernizacji (2006 r.).

Mimo że Opla Merivę zbudowano na przedłużonej płycie Corsy C, pokrewieństwo techniczne nie jest duże. Wspólne są tylko: silniki, skrzynie biegów, część układu elektrycznego oraz kokpit (zegary, dźwigienki).  Zawieszenie? Stosunkowo bezawaryjne (częściej wymieniać trzeba tylko łączniki stabilizatora). Ogólnie Opel Merivaa nie sprawia wielu problemów. Dowodzi tego m.in. ranking TÜV – w 2007 r. Meriva zajęła pierwsze miejsce wśród 2- i 3-latków. Oczywiście, usterki czasem występują, ale są z reguły niezbyt kłopotliwe i dość łatwe do usunięcia.

Szczególnie w starszych autach zdarzają się wycieki oleju ze skrzyni biegów, silnika i układu chłodzenia. Diesle 1.7 CDTI są trwałe. Awarie turbin i dwumasowych kół zamachowych (jeśli w ogóle wystąpią) wynikają z reguły z niewłaściwego użytkowania. W niektórych egzemplarzach dochodzi do poluzowania gumowej rury doprowadzającej powietrze z intercoolera – konsekwencją jest spadek mocy i dymienie z rury wydechowej. W autach z 2004 r. występowały kłopoty ze sterowaniem układem wtryskowym. Tak jak i w Corsie, dość często zdarzają się stukające przekładnie kierownicze.

Opel Meriva błyskawicznie podbił serca klientów – nic dziwnego, bowiem w momencie debiutu (2003 r.) była wprost rewolucyjną konstrukcją. Mimo niewielkich rozmiarów zewnętrznych, auto oferuje mnóstwo miejsca w środku i jest bardzo funkcjonalne. Również w kwestii jakości nie ma się właściwie do czego przyczepić: silniki Diesla oraz układ jezdny są trwałe, a zabezpieczenie antykorozyjne – wzorowe. Mimo kilku usterek  (np. stukające przekładnie kierownicze) utrzymanie Opla Merivy nie powinno być drogie, szczególnie, że część elementów pasuje z mniejszej „siostry” – Corsy C.