Volvo V90 zachwycało nas przez 100 tys. km. Było idealne, póki nie wjechaliśmy na podnośnik

Przez cały czas trwania testu Volvo trafiało do serwisu tylko na obowiązkowe przeglądy. Z samochodem nie działo się nic złego. Ani jedna usterka nie unieruchomiła 235-konnego silnika Diesla (o oznaczeniu D5). Żadnych awarii, żadnych migających żółtych kontrolek, żdnych ponadnormatywnie zużytych hamulców. Nic.

Ani jeden punkt karny nie trafił na konto uterenowionego kombi ze Szwecji za awaryjność. To co poszło nie tak?

Naprawdę trudno było nam uwierzyć w to, co eksperci Dekry, którzy demontują testowane przez nas na długich dystansach samochody, znaleźli w naszym Volvo. Jak to możliwe, że auto nie dawało żadnych oznak zużycia i zapewniało bezproblemową jazdę podczas całego testu? Dwie rzeczy przyprawiają o ból głowy nas i naszego kolegę z Dekra Marcusa Constantina, który był odpowiedzialny za demontaż.

Po pierwsze, napęd wału korbowego dwulitrowego diesla był wyraźnie uszkodzony. Ekspert odkrył ślady zużycia na łożyskach korbowodu, a także rowek na panewkach spowodowany "wniknięciem ciała obcego". Chociaż otarcia są nieduże, to jednak zauważalne. Szwankuje też uszczelnienie wału napędowego — olej już tu wycieka.

Bardziej dramatyczne są jednak liczne przypadki korozji wykryte za pomocą endoskopu. Przykłady:

Lista jak w przypadku kilkunastoletniego auta po przygodach, a nie trzyletniego Volvo z przebiegiem 100 tys. km.

Zdanie na temat niektórych elementów V90 CC były podzielone. Choć cała redakcja była zgodna, że to auto niezwykle udane, to jednak niektórzy zwracali uwagę na drobne niedociągnięcia. Jednym z przykładów są fotele. Większość docenia i wręcz uwielbia wyraźne podparcie boczne przednich foteli z grubą tapicerką, ale w dzienniku testowym znaleźliśmy zapis: "środkowy szew tapicerki oparcia zbyt wypukły, czuć go na ciele". To subiektywne odczucie. Obiektywnie trzeba jednak przyznać, że skóra w lewej części fotela pasażera jest podrapana, przetarta i pognieciona.

Redaktor Dierk Möller ma też zastrzeżenia do napędu. W dzienniku testowym zapisał: "Silnik powinien być bardziej kulturalny, mniej hałasować, a zużycie paliwa nie powinno być tak duże". Möller s krytykował też system wspomagania jazdy, który jest zbyt czuły — widzi ryzyko kolizji tam, gdzie go nie ma. Nie był w tym osamotniony — inni testujący też zwrócili na to uwagę.

Co do wrażeń z jazdy, to jesteśmy jednogłośni: Volvo V90 CC prowadzi się pewnie i stabilnie. Szwedzkie kombi jest bezpieczne i przewidywalne, na dodatek ma dobre hamulce. Innymi słowy: Volvo poradzi sobie również w nieprzewidywalnych, podbramkowych sytuacjach.

Tim Dahlgaard i Jan Horn w podsumowaniu testu piszą tak: wygodny, świetny towarzysz podróży, bardzo praktyczny i niezawodny — to ogólna ocena naszego Volvo V90 Cross Country po 100 tys. km. Jednak mierna ochrona antykorozyjna i "spocony" wał napędowy okazują się niegodne samochodu premium.