Lexus NX 300h – drapieżny styl to nie wszystko

Ocenę auta zaczniemy od stylistyki nadwozia, która niezmiennie od lat przykuwa spojrzenia i zachwyca drapieżnością. Decydują o tym takie detale, jak: zderzaki z metalizowanym spoilerem przednim i tylnym dyfuzorem, ledowe reflektory, światła przeciwmgielne i ledowe lampy tylne z charakterystycznym motywem w kształcie litery „L”, a w testowanej wersji F Sport – również schowane za kratkami końcówki wydechu oraz potężny trapezoidalny grill, sugerujący sportowy potencjał auta.

Także wnętrze zbiera pozytywne noty. To zasługa przestronności zarówno z przodu, jak i na tylnej kanapie z regulowanym kątem oparć. Brak tunelu środkowego sprawia, że 3 dorosłe osoby mogą czuć się tam swobodnie i podróżować w komfortowych warunkach. Testowany egzemplarz był wyposażony w panoramiczny szyberdach, który delikatnie ogranicza przestrzeń nad głową, ale po schowaniu elektrycznie zwijanej rolety przyjemnie rozjaśnia wnętrze. Profilowane przednie fotele wyposażono w wielokierunkową elektryczną regulację, przyciskiem ustawia się również położenie kierownicy, przez co łatwo znaleźć optymalną pozycję. Świetne są także jakość wykończenia i użytych materiałów oraz kompletne wyposażenie godne klasy premium. Jedyna rzecz, która budzi zastrzeżenia, to obsługa systemu multimedialnego touchpadem na konsoli środkowej. W dobie wszechobecnych płynnie działających tabletów panel dotykowy w Lexusie, choć ma haptyczną informację zwrotną, jest mało precyzyjny i potrafi zirytować. Tu drobna uwaga – testowany model nie obsługiwał ani Apple CarPlay, ani Android Auto, ale w obecnie sprzedawanych NX-ach należą one do wyposażenia seryjnego.

Źródłem napędu japońskiego SUV-a jest układ hybrydowy złożony z wolnossącego silnika benzynowego 2.5/155 KM oraz dwóch elektrycznych – z przodu o mocy 143 KM i z tyłu 68 KM. Niestety, łączna moc systemowa to „tylko” 197 KM, co wyraźnie czuć, gdy przychodzi ochota na dynamiczną jazdę. Za przekazanie momentu na koła odpowiada bezstopniowa przekładnia planetarna e-CVT, która z opóźnieniem reaguje na kick-down, a potem utrzymuje silnik na wysokich obrotach, generując spory hałas we wnętrzu. Ma co prawda 6 wirtualnych przełożeń, ale nawet włączenie trybu Sport (do wyboru jeszcze Eco i Normal) przynosi niewielką poprawę. Układ woli zdecydowanie łagodniejsze obchodzenie się z pedałem gazu i wtedy rewanżuje się niewielkim spalaniem, zwłaszcza w mieście (ok. 6 l/100 km; średnia z całego testu to 8,6 l/100 km). W trybie czysto elektrycznym zasięg jest jednak niewielki – niespełna 2 km i z prędkością do 50 km/h.

Zawieszenie F-Sport sportowe jest tylko z nazwy, bo ma charakterystykę pracy zdecydowanie bardziej nastawioną na komfort. Na zakrętach pozwala na mocniejsze, choć bezpieczne wychylanie się nadwozia. Dobrze tłumi za to nierówności. Mocno wspomagany układ kierowniczy nie daje, niestety, takiego wyczucia, jakiego oczekiwalibyśmy od wersji z przydomkiem „Sport” w nazwie. Trzeba jednak przyznać, że w większości sytuacji NX zachowuje się przewidywalnie i prowadzi przyjemnie.

Konkurencja w tym segmencie ustawia wysoko poprzeczkę. NX ma jednak wiele atutów, które przemawiają na jego korzyść. To przede wszystkim styl, jakość, bogate wyposażenie i stosunkowo atrakcyjna cena – bazowa wersja z napędem 4x4 kosztuje minimum 201 900 zł. Docenić należy także układ hybrydowy, który – choć nie rozpieszcza dynamiką – zapewnia dość ekonomiczną jazdę na co dzień i znany jest z niezawodności. W roli rodzinnego, zwinnego SUV-a ten model Lexusa sprawdza się doskonale. Debiut nowej generacji NX-a planowany jest pod koniec tego roku.