Polonez 2000 - życie znaczone awariami (Materiał z archiwum Auto Świata)

Dwulitrowy silnik ma bardzo bogatą historię. Powstał poprzez zwiększenie skoku tłoka silnika 1,8 litra z 79,2 do 90 mm. Jego zastosowanie to Lancia Beta HPE, Beta Monte-Carlo, Fiat132, Fiat Argenta, LanciaT hema. Podstawowa wersja (zasilana gaźnikowo) osiąga moc 112 KM. Powstawała też ( już w 1981 roku) odmiana wyposażona w elektroniczny wtrysk paliwa Bosch L-Jetronic (122 KM). Silnik montowany był (zależnie od modelu auta) podłużnic, poprzecznie, a nawet centralnie przed tylną osią. Wszędzie gwarantował jednak dobre osiągi oraz dynamiczną i elastyczną jazdę.

Podobnie jest w przypadku Poloneza, który od 0 do 100 km/ h przyspiesza w około  12 s. Nie jest to oczywiście rekord, ale zważając na przyspieszenia Poloneza seryjnego… W efekcie „rozczarować" można posiadaczy nowiutkich, kilkakrotnie droższych Caro z silnikami Rovera.

Zużycie paliwa Poloneza pozostaje przy tym na w miarę rozsądnym poziomie: 8,5-12 litrów/100 km.

Produkt FIAT-a wybrano nie tylko ze względu na powiązania FSO. Przygotowany do zabudowy wzdłużnej, o odpowiednich wymiarach silnik spełniał założenia fabryki. Dawał się ponadto połączyć z seryjną skrzynią biegów i układem napędowym. Montowania tych silników zaniechano po zmianie sposobu montażu - w Lancii Thema montowany jest on poprzecznie.

O ile części do Poloneza są relatywnie tanie, to nie można powiedzieć tego o silniku fiatowskim. Kupując Poloneza 2,0 liczyć się trzeba z remontem generalnym jednostki napędowe (kosztuje to około3 tys. zł). Samochody są często po prostu „zajeżdżone". Przy tak mocnym silniku normalne jest przyśpieszone zużycie całego układu napędowego. Trwałość reszty podzespołów auta nie odbiega od innych wersji silnikowych (czyli jest dość niska).