Diesle od wielu lat cieszą się ogromnym zainteresowaniem na rynku. Kiedyś były powolne i głośne, ale cechowały się prostą budową oraz niezawodnością. W ostatnich latach stały się cichsze, wydajne, a także efektywne, lecz ucierpiała na tym trwałość.
Jednostki wysokoprężne zaczęły zmagać się z wieloma problemami, o których wcześniej nikt nie słyszał – dotyczy to zarówno mechaniki (głównie osprzętu), jak i elektroniki. Co gorsza, duże skomplikowanie techniczne i drogie części windują ceny napraw – często są liczone w tysiącach złotych, a w przypadku niektórych konstrukcji sięgają nawet kilkunastu tysięcy złotych.
Dochodzą do tego wady materiałowe oraz abstrakcyjnie długie interwały wymiany oleju. To efekt cięć budżetowych i ślepej pogoni za oszczędnościami. Niestety, prawda jest taka, że diesle, które bez poważnych awarii i nakładów finansowych przejeżdżały 500-700 tys. km (w przypadku jednostek Mercedesa, np. „beczek” czy W124, nawet ponad milion kilometrów) minęły bezpowrotnie. Są też plusy.
Czytaj nas częściej w Google
Globalizacja produkcji spowodowała, że ten sam silnik (lub po drobnych modyfikacjach) można znaleźć w wielu modelach różnych marek. Profity płynące z takiego podejścia konsumpcyjnego? Niższe koszty serwisu (więcej mechaników zna dany silnik) i wielu napraw (bogactwo silników oznacza duże zapotrzebowanie na usługi, a także szeroki rynek zamienników). Ale jak w tym wszystkim się połapać? Które diesle są warte uwagi, a które zaliczają się do silników podwyższonego ryzyka?
Skupiliśmy się na jednostkach z wtryskiem bezpośrednim, których największy rozkwit przypada na koniec lat 90. XX w. i które obecnie są najliczniejsze na rynku wtórnym – wytypowaliśmy ponad 40 takich silników. Za podstawowe kryterium oceny przyjęliśmy trwałość i niezawodność opisywanej jednostki wysokoprężnej. Równie ważne są też koszty napraw i eksploatacji, a nieco mniej – wydajność oraz efektywność.
Ranking znajdziecie w aktualnym numerze Auto Świata. Polecamy!
