Pojedynek, w którym nie liczył się prestiż. Dacia Logan czy Fiat Grande Punto?

Nadwozie sedan 4d: wym. 4347/1733/1517 mm, poj. bagażnika 510-1257 l; kombi 5d (MCV): wym. 4492/1733/1519 mm, poj. bagażnika 573-1518 l (w obu rozstaw osi 2634 mm); hatchback 5d (Sandero): dł. 4058 mm, poj. bagażnika 320-1196 l.

Silniki benz., R3: 0.9 TCe (również z LPG)/90, 1.0 SCe/73 KM, R4: 1.2 16V (również z LPG)/75 KM; turbodiesle, R4: 1.5 8V/75 i 90 KM

Rdzewieje znacznie mniej niż w poprzedniku. Lakier jest miękki i podatny na uszkodzenia, nie zawsze idealne okazują się szpary technologiczne (cecha produktu, nie zawsze wskazuje na naprawy blacharskie).

Akcja serwisowa związana z poduszką powietrzną kierowcy. Układ jest dość prosty i tani w naprawach, ale nie ma się też co dziwić, gdy od czasu do czasu będą zapalać się losowe kontrolki. Tak ma być.

Choć silniki benz. ogólnie nieźle radzą sobie na LPG, to akurat na fabryczne instalacje część użytkowników narzeka. Wycieki z termostatu w 0.9, w innych benz. problemy z osprzętem (np. cewki, falujące obroty). Delikatne okazują się skrzynie biegów, drogie sprzęgło w 1.0. W dieslu może pojawić się wyciek paliwa.

Luzy w przedniej osi, stuki i hałasy, ale naprawy są zazwyczaj tanie.

Dość dobre ceny, bardzo niskie koszty eksploatacji – Logan II wszystko robi lepiej niż poprzednik i dowiezie z punktu A do B zazwyczaj bez pomocy lawety. To wdzięczny, choć mało „prestiżowy” środek transportu. Uwaga: sporo aut po przewozie osób/taxi.

W salonach stał przez ponad 13 lat. W międzyczasie kilka razy zmieniały się nazwy (Grande Punto, Punto Evo, Punto), trochę też wygląd i silniki, ale koncepcja była na tyle dobra, że pozwoliła generacji 199 przetrwać aż tak długo (na koniec okazało się, że nie spełnia ona norm bezpieczeństwa dla nowych aut i musi wreszcie odejść). Mamy tu więc miły dla oka design (dziś już nieco się opatrzył, ale w 2005 r. to był szał), zaskakująco przestronne wnętrze, niezłe bagażniki, prostą konstrukcję i (przeważnie) niskie koszty utrzymania. Fiat po prostu zrobił w tym wypadku to, co umie najlepiej – czyli znakomite auto miejskie. Ceny najstarszych egzemplarzy Grande Punto zaczynają się wyraźnie poniżej 5 tys. zł, jednak tak naprawdę bez 8-10 tys. w kieszeni nie warto nawet zaczynać poszukiwań – większość tańszych egzemplarzy jest albo zajechana, albo mocno pordzewiała, albo wszystko naraz.

À propos – oto kolejne nowożytne auto Fiata, które niby miało już nie rdzewieć, a tymczasem znalezienie egzemplarza z początku produkcji i bez dziur w progach to już dziś nie lada wyzwanie. Poza tym nie ma zbyt wielu powtarzalnych usterek i choć wczesne egzemplarze często borykały się z pewnymi chorobami wieku dziecięcego (np. haczące klamki, problemy z tylną osią), to większość z nich została przez poprzednich właścicieli już dawno wyeliminowana. Dziś awaryjność zależy głównie od tego, w jakim stanie są elektronika oraz elektryka (i alternator), a także od tego, którą kombinację silnik + skrzynia wybierzemy. Nasze typy: 1.4 8V/77, 1.4 16V/95 lub 1.4 T-jet/120 KM (w odmianie Abarth – także mocniejsze). Bazowa odmiana 1.2 okazuje się jednak nieco za słaba, motor 0.9 Twinair dużo pali i ma swoje przypadłości, wczesne 1.4 Multiair obarczone są ryzykiem awarii modułu sterowania zaworami (a wersja 105 KM wcale nie jedzie lepiej niż starsze 1.4/95 KM bez M-air). Diesle są względnie udane, ale te mniejsze (1.3) miewały kłopoty z rozrządem i skrzynią M20 (łożyska), a te większe (1.6, 1.9; także Gr. Punto Abarth) w wybranych wersjach łączono ze skrzynią M32 z GM (usterki łożysk). Poza tym diesle miewają duże przebiegi, mogą być zajechane.

Nadwozie hatchbacki 3d i 5d: wym. 4030/ 1687/1490 mm, pojemność bagażnika 275-1030 l. Dostępna była też odmiana Van (3d).

Silniki benzynowe, R2: 0.9T/85 i 105 KM, R4: 1.2/65 i 69, 1.4/70 (CNG), 1.4/77, 1.4 16V/95, 1.4 Multiair/105, 1.4 T-jet/120, 155 i 180 (Abarth), 1.4 M-air Turbo/135, 165 i 180 KM (Abarth Gr. Punto i Evo); turbodiesle (JTD/Multijet), R4: 1.3/75-95, 1.6/120, 1.9/120 i 130 KM.

Rdza atakuje progi, elementy podłogi i zawieszenia. W wersjach Abarth – także błotniki pod plastikowymi nakładkami. Nagminnie przepalają się żarówki, początkowo "haczyły" tylne klamki.

Typowe dla Fiatów z tego okresu problemy ze wspomaganiem i alternatorami.

Awarie osprzętu w benzyniakach (cewki, przepustnice), usterki modułu M-air, pękające kolektory i korpusy turbo w T-jet z początku produkcji, problemy ze skrzyniami M20 i M32 (łożyska), usterki osprzętu w dieslach. 1.4 16V może brać nieco oleju.

Awarie łożysk, częste luzy w przedniej osi.

Klasyczny przykład auta, które może i będzie tanie w eksploatacji, ale tylko wtedy, gdy nieco głębiej sięgniemy do kieszeni i nie kupimy zajechanej skarbonki bez dna, a takich egzemplarzy jest już na rynku bez liku. Wydaje się, że optymalny budżet na zakup Grande i Punto Evo to ok. 10-15 tys. zł. Polecamy proste i względnie udane silniki 1.4 bez Multiair, a także diesle, ale z umiarkowanym przebiegiem i z sensowną historią serwisową.

Tym razem nie udało się wyłonić zwycięzcy, co zdarza nam się niezwykle rzadko. Oba auta oceniliśmy na czwórkę z minusem, choć trzeba pamiętać, że wpływ na tę ocenę miały znikome wymagania względem obu aut. Ich niewątpliwą i główną zaletą jest łatwy dostęp do części oraz bardzo niskie koszty utrzymania.