Fiat Bravo II - całkiem udany, ale niedoceniany

Zaprezentowany w 2007 r. kompaktowy Fiat był autem przemyślanym od początku do końca. I chodzi tu nie tylko o projekt i wykonanie, lecz także o strategię marketingową. Żeby zatrzeć nie najlepsze wspomnienia o poprzedniku, powrócono do nazwy Bravo, dokładnie skalkulowano cennik, wprowadzono kilka poziomów wyposażenia (każdy mógł znaleźć coś dla siebie) i postarano się o solidny marketing.

Do tego skorzystano z wielu rozwiązań technicznych poprzednika (miało to ograniczyć ryzyko wystąpienia chorób wieku dojrzewania), zastosowano nowoczesne systemy bezpieczeństwa (m.in. 5 gwiazdek w teście Euro NCAP), a gwarancję wydłużono do 3 lat lub... miliona kilometrów. I choć ten ostatni zapis to zwykły chwyt marketingowy (lepiej brzmi niż „bez ograniczeń”), podprogowe przesłanie Fiata było jasne: Bravo to solidny wóz, jesteśmy pewni jego trwałości.

Dziś, po ośmiu latach rynkowej kariery modelu, wiele z tych założeń się sprawdziło, choć nie wszystkie. Niestety, stereotypy mają to do siebie, że trudno je obalić z dnia na dzień i choć sprzedaż modelu początkowo nie była zła, Fiat Bravo nie znalazł zbyt dużego uznania na rynku. Z punktu widzenia osób szukających aut używanych to ogromna zaleta, gdyż duża utrata wartości sprawia, że obecnie stosunkowo młody samochód kompaktowy można kupić za nieduże pieniądze.

Co to oznacza? Ok. 20 000 zł wystarczy na 7-letnie (a przy odrobinie szczęścia nawet 6-letnie) Bravo z niezłym wyposażeniem (m.in. klima, pełna elektryka) i 120-konnym benzyniakiem 1.4 T-jet lub dieslem 1.9 pod maską. Tylko czy Bravo II w ogóle warto się interesować? Czy rzeczywiście jest to solidny samochód?

Po rozmowach z mechanikami możemy śmiało powiedzieć, że trwałość tego modelu jest na naprawdę dobrym poziomie. Już kilka lat temu testowane na dystansie 100 tys. km Bravo z dieslem 1.9/150 KM wypadło celująco! Po rozebraniu auta na części znaleźliśmy tylko kilka drobiazgów. Generalnie podzespoły naszego „maratończyka” były w świetnej kondycji, a sam dystans 100 tys. km auto przejechało bez żadnych problemów.

Przypadek? Nie, bo choć Fiat Bravo, owszem, czasami zmaga się z pewnymi przypadłościami, to przeważnie są to problemy małego kalibru – rzadko powodują przymusowy postój na drodze i nie są powodem dużych wydatków. Przykłady: zaparowują reflektory i tylne lampy, zawiesza się radio, a Bluetooth nie zawsze chce współpracować z telefonem.

Nieco poważniejsza wpadka dotyczy zawieszenia – w autach z pierwszych dwóch lat produkcji notorycznie wybijały się silentblocki tylnej belki. W połowie 2008 r. Fiat wprowadził tuleje hydrauliczne, takie jakie stosował w Stilo – wymiana poza ASO kosztuje ok. 300 zł. Nieco droższe będzie usprawnienie klimatyzacji (zdarzają się uszkodzenia jej chłodnicy lub elektroniki sterującej), nadal jednak będą to wydatki w granicach zdrowego rozsądku, np. zakup chłodnicy poza ASO (zamiennik o przyzwoitej jakości) oznacza koszt ok. 400 zł, do tego robocizna i nabicie układu. Tak naprawdę kluczowy z punktu widzenia kosztów eksploatacji oraz wydatków na naprawy jest wybór silnika.

Na rynku dominują diesle – w ofercie: 1.6, 1.9 i 2.0. Generalnie są to udane jednostki, które cieszą się dobrą opinią wśród użytkowników i mechaników, ale... Pamiętajcie, że diesla nie kupuje się po to, żeby stał w garażu! Znakomita większość kilkuletnich Fiatów Bravo II z ropniakiem pod maską ma spore przebiegi i często wymaga już doinwestowania. Najtaniej usprawnicie stary i sprawdzony silnik 1.9 (przejęty ze Stilo), szczególnie w wersji 8-zaworowej. To solidna konstrukcja, do której części kupicie za rozsądne pieniądze (nawet w ASO) – zadbane Bravo 1.9 8V/120 KM polecamy z czystym sumieniem.

Wersja 150-konna tego silnika (16V) ma nieco więcej zaawansowanej techniki i bywa droższa w naprawach (np. typowy problem dotyczy uszkodzenia klapek w kolektorze dolotowym – koszt wymiany poza ASO: ok. 1500 zł). Z czasem Fiat zaczął sukcesywnie wycofywać diesla 1.9 i wprowadzać nowocześniejsze wersje 1.6 (na rynku od lutego 2008 r.), a także 2.0 (koniec 2008 r.). Obie jednostki są już nieco bardziej zaawansowane technicznie i droższe, jeśli chodzi o potencjalne naprawy (większość ma DPF), ale nadal na tle turbodiesli konkurencji (o podobnej pojemności i mocy) są cenione za niezłą trwałość oraz niskie zużycie paliwa.

W przypadku benzyniaków dość korzystnie wypada wersja 1.4 T-jet/120 KM. Owszem, początkowo zdarzały się wycieki z układu chłodzenia (problem szybko wyeliminowano), niesprawności turbosprężarek (IHI – głównie 150-konne wersje) czy nadmierne spalanie oleju silnikowego (najgorzej pod tym względem wypada 1.4/90 KM), ale generalnie to udany motor.

Jedyne zastrzeżenia można mieć do nieco za wysokiego zużycia paliwa (9-10 l/100 km). Dlatego w 2010 r. wprowadzono wersję 1.4/140 KM Multiair z elektrohydraulicznym sterowaniem zaworami, która rzeczywiście spala nieco mniej paliwa, ale początkowo na gwarancji wymieniano software i elementy sterujące zaworami. Musimy jeszcze wspomnieć o nietrwałych łożyskach w skrzyni M32 (man. 6b) i problemach ze zmechanizowaną przekładnią Dualogic.

Kokpit Fiata Bravo może się podobać – wszystko obsługuje się intuicyjnie, kierownica jest poręczna, jakość tworzyw użytych do wykończenia można uznać za zadowalającą. Także ilość miejsca z przodu usatysfakcjonuje wiele osób. Nieco gorzej jest w drugim rzędzie siedzeń. Wysokie osoby będą narzekały na niewielką przestrzeń na nogi i nad głowami, a wygodę kanapy należy określić jako poprawną.

Zresztą podczas testu na dystansie 100 tys. km niektóre osoby miały też zastrzeżenia do zbyt krótkich siedzisk foteli. Wysoko oceniamy natomiast walory użytkowe bagażnika – pojemność od 400 l to bardzo dobra wartość w klasie aut kompaktowych.

W latach 2007-12 oferowano wersje: Fresh, Active, Dynamic, Emotion i Sport (oraz specjalne Estiva, Tour de Pologne i MyLife), później zastąpiły je: Pop, Easy oraz Street. I choć bazowe odmiany Fresh i Active nie miały np. klimatyzacji, na rynku wtórnym dominują bogato wyposażone auta. Wiele Bravo II ma automatyczną klimatyzację, kierownicę i gałkę dźwigni biegów obszyte skórą, komplet airbagów, ESP, Hill Holder, układ Blue&Me i radioodtwarzacz CD z systemem nagłośnienia hi-fi.

Serwisy specjalizujące się w naprawach Fiata pozytywnie mówią o trwałości Bravo 2. generacji. Wiele napraw można określić jako średnio skomplikowane i niedrogie w usunięciu.

- W przypadku nadwozia radzimy sprawdzić kondycję reflektorów i tylnych świateł – zdarzają się nieszczelności, często zaparowują. Niska jakość powłoki imitującej chrom, którą pokryte są niektóre elementy ozdobne karoserii. Psuje się układ poziomowania reflektorów ksenonowych.

- Układ elektryczny Fiata Bravo II nie należy do problematycznych (jest znacznie stabilniejszy niż np. w Stilo), choć drobne usterki czasami występują. Przykłady: zawiesza się radio, posłuszeństwa mogą odmówić panel automatycznej klimatyzacji, a także sterownik zautomatyzowanej skrzyni Dualogic. Wielu użytkowników narzeka również na zbyt często przepalające się żarówki oraz głupiejący układ Blue&Me.

- W zawieszeniu Bravo początkowo montowano wadliwe tuleje tylnej belki (z czasem producent wyeliminował ten problem). W przedniej osi zdarzają się stukające łączniki stabilizatora i górne łożyska kolumn resorujących.

- Bazowy benzyniak 1.4 często zmaga się z nadmiernym spalaniem oleju, a odmiany z turbo (T-jet) – z awariami cewek, turbosprężarek (marki IHI) i sprzęgłem. Wersja Multiair niekiedy cierpi na problemy ze sterowaniem zaworami. W dieslu 1.6 najczęściej szwankuje filtr cząstek stałych i zdarzają się pęknięcia szpilek mocujących kolektor wydechowy. W 1.9 16V niedomagają m.in. klapki w kolektorze i koło dwumasowe, natomiast w dwulitrówkach szwankuje elektronika sterująca, problemy sprawiają też DPF i układ recyrkulacji spalin. Nietrwałe łożyska w skrzyni M32 (man. 6b).

- W układzie klimatyzacji nie tylko zawodzi elektronika (wersja ze sterowaniem aut.), lecz także zdarzają się usterki chłodnicy.

*w 2010 r. modyfikacja oprogramowania – m.in. moment 128 Nm dostępny przy 3000 obr./min. Silnik oferowany z fabrycznym LPG; **oferowany na wybranych rynkach – m.in. we Włoszech i Austrii

Fiat Bravo II to ładne, często dobrze wyposażone, dość trwałe i niedoceniane auto kompaktowe. Jeśli nie zależy wam na prestiżu, Bravo jest jedną z ciekawszych propozycji w przedziale od niecałych 20 000 do 30 000 zł. Na plus – rozsądne koszty eksploatacji i napraw.