Nissan Qashqai 2.0: Dobra forma bestsellera

Nie zawsze usterki były błahe – w części aut występowało ryzyko wypięcia sworzni wahaczy przednich, w innej serii (na polskim rynku 828 sztuk) zapomniano zainstalować łożysko igiełkowe w przekładni kierowniczej i zbyt lekko dokręcono nakrętkę kontrującą, co w skrajnym przypadku mogło doprowadzić nawet do utraty kontroli nad autem. Znanym problemem były też stuki dochodzące z tylnego zawieszenia już po zaledwie 20 tys. km – przyczyna to wybijające się tuleje dolnego mocowania amortyzatorów.Podobnie jak pozostałe usterki, również tę objęto akcją naprawczą i usunięto na koszt producenta. Użytkownicy musieli ponadplanowo odwiedzać serwis, ale nie pozostawiło to niesmaku.

Każdy, kto interesuje się Qashqaiem z rynku wtórnego, musi zdawać sobie sprawę z tego, jak ważna jest w tym przypadku historia obsługi. Jeśli auto było regularnie serwisowane w ASO, ryzyko spotkania się z wymienionymi problemami praktycznie nie istnieje. Jeżeli jednak nieświadomie kupimy egzemplarz, który np. po 5 miesiącach od sprzedaży został rozbity, potem naprawiono go i serwisowano poza ASO, może się okazać, że w takim samochodzie „wady wieku dziecięcego” są wciąż aktualne i groźne.

Zakładając, że tak nie jest, nawet egzemplarze z początku produkcji można polecić każdemu. W Polsce najlepiej sprzedaje się wersja z silnikiem 1.6/115 KM i napędem tylko na przednią oś. Oczywiście, to zasługa przystępnej ceny – diesel i napęd 4x4 podnoszą koszt nowego auta nawet o 30 tys. zł. Na rynku wtórnym różnica ta jest mniejsza, ale wciąż dość istotna.

Czy warto dopłacać do napędu na wszystkie osie? Korzyści to: bezpieczniejsze zachowanie na śliskich nawierzchniach i skuteczniejsze pokonywanie np. błota czy zasp śniegu. Minusy: nieco większe zużycie paliwa i dodatkowy koszt wymiany oleju co 60 tys. km w przekładni kątowej i tylnym dyfrze (koszt: około 100 zł). Prawdę mówiąc, kierowcom, którzy jeżdżą tylko w mieście, i to niezbyt dynamicznie, może wystarczyć tańszy napęd tylko przednich kół.

Nie wszyscy jednak będą usatysfakcjonowani osiągami podstawowego silnika 1.6, który z ważącym blisko 1300 kg Qashqaiem radzi sobie przyzwoicie, ale tylko do prędkości 90-100 km/h. Jeśli więc zależy nam na dobrej dynamice podczas szybkiej jazdy, trzeba wybrać motor benzynowy 2.0/140 KM (oznaczenie MR20). Nie dość, że zapewnia niezłe osiągi, to na dodatek jego zaletami są bezawaryjność i niskie koszty obsługi. Ma trwały łańcuchowy rozrząd i płytkową regulację luzu zaworowego, której w praktyce bardzo długo nie trzeba poprawiać.

Zastosowano w nim również platynowe świece, wymieniane co 90 tys. km. Średnie spalanie wersji 2WD ze standardową, 6-stopniową skrzynią biegów wynosi około 8,5 l/100 km – napęd 4WD zwiększa je tylko nieznacznie, podobnie zresztą jak przekładnia automatyczna. Oczywiście, pod względem zużycia paliwa lepiej wypadają diesle: 1.5 dCi/106 KM produkcji Renault i 2.0 dCi/150 KM, będący efektem wspólnych prac Nissana i Renault. Plusem diesli jest też rzadsza obsługa (co 20 tys. km). W przypadku benzyniaka 2.0 przeglądy są konieczne co 15 tys. km (1.6 co 30 tys. km) – kosztują na przemian 650 i 950 zł.

Niektóre pierwsze egzemplarze Qashqaia pokonały już 100 tys. km i nie odnotowano w tym czasie poważniejszych usterek. Zdarza się, że zaczynają głośno pracować łączniki stabilizatorów, ale ich żywotność nie jest powodem do wstydu. Z napędem praktycznie nie ma problemów,awarie elektroniki również nie były częste, chociaż w ostatnich latach zaobserwowano liczne przypadki uszkodzenia przełączników podnoszenia szyb bocznych. To za mało, aby wyciągać jakieś negatywne wnioski. Pierwsze trzy lata eksploatacji pokazały, że fabryka w Wielkiej Brytanii, z której pochodzą Qashqaie sprzedawane w Europie, nawet jeśli popełnia błędy, szybko stara się je naprawić.

Jeżeli więc komuś podoba się ten model, nie ma powodów, by go odradzać – ważne, żeby auto do momentu zakupu było serwisowane w ASO. Crossover Nissana często wybierany jest dlatego, że fajnie wygląda i panuje moda na auta tego typu. Jednak niezależnie od tego, czym się kierujemy, na pewno docenimy podwyższone podwozie (niemal bliźniacze z X-Trailem), które nieźle sprawdza się również poza asfaltem, a jedyna jego wada to nieco za głośna praca. Nadwozie ma wymiary auta kompaktowego, nie jest więc bardzo obszerne w środku, za to zazwyczaj okazuje się dobrze wyposażone – klimatyzacja w standardzie. W 2009 r. zadebiutowała 7-osobowa wersja „+2” (wydłużone nadwozie), ale jest ona rzadko spotykana na rynku wtórnym.

Podsumowanie - Trzy lata obecności na rynku to jeszcze za krótko, aby można było pokusić się o rzetelną ocenę modelu. Jednak to, co udało się już zobaczyć, napawa optymizmem, zwłaszcza w przypadku wersji benzynowej 2.0. Duża liczba poprawek na początku produkcji to niestety obecnie normalny stan rzeczy, również w przypadku aut konkurencyjnych.