Na wesoło i beztrosko - Test 100 tys. km – Kia Sportage 2.0 CRDi AWD

Sportage nieźle radzi sobie na drogach gruntowych (mimo niewielkiego, 16-centymetrowego prześwitu), ale o wypadach w prawdziwy teren zapomnijcie - mimo napędu 4x4.

Uwagi? Jedynie kilka drobiazgów! 1. Nieodporne: w pewnych miejscach plastiki użyte do wykończenia deski rozdzielczej delikatnie się przebarwiły. Owszem, to raczej problem z rodzaju tych estetycznych, ale... Niewykluczone, że pomogłoby oczyszczenie preparatem do kokpitów. 2. Nierówna i pomarszczona: nie było zbyt wielu powodów do narzekania, musimy więc każdy wykorzystać. I tak: roleta szklanego dachu lekko pomarszczyła się od słońca. 3. Bezgłośne: kabina była tak dobrze zmontowana, że nawet pod koniec testu nie słyszeliśmy żadnych stuków ani trzasków. 4. Kłopoty z widocznością: rzut oka na „gołą” karoserię Sportage’a i już wiecie, czemu kierowcy testowi narzekali na widoczność – szerokie oraz grube tylne słupki, mała szyba w klapie bagażnika. 5. Nietrwałe: podczas każdego z trzech przeglądów układ hamulcowy wymagał ingerencji mechaników. Przednie klocki wymieniano trzy, tylne – dwa razy. Niestety, fabryczne elementy cierne nie są specjalnie trwałe. 6. Bez skaz i bez zastrzeżeń: jeśli chodzi o jednostkę napędową, automatyczną skrzynię biegów, układ jezdny, elementy napędu 4x4, układy wydechowy oraz chłodzenia, to absolutnie nie było się do czego przyczepić – wszystko powinno działać bezproblemowo jeszcze przez wiele tysięcy kilometrów. Generalnie mechanika Sportage’a bez wątpienia jest jego bardzo mocnym punktem.

Do zabezpieczenia antykorozyjnego Sportage’a nie było zastrzeżeń. Prawa tylna lampa nie była idealnie spasowana – doszło do niewielkiego uszkodzenia lakieru.

Jedna z dwóch blach termoizolacyjnych wokół kolektora wydechowego się urwała. Elementy napędu rozrządu wzorowo zniosły test. Na łańcuchach, napinaczu i prowadnicach nie widać prawie żadnych śladów zużycia.

Lewa tylna tarcza hamulcowa: widać, że klocek nie przylegał do niej całą powierzchnią. Lekko przykurzone: w puszce z bezpiecznikami i przekaźnikami widać drobne ślady brudu, na szczęście do środka nie dostała się wilgoć.

Wnętrze świetnie zniosło nasz test – nic nie skrzypiało ani nie trzeszczało.

Kufer ma pojemność 465-1353 l – to średni wynik. Wymiary bagażnika: głębokość minimalna/maksymalna: 0,83/1,58 m szerokość: 1,02 m

Sportage na torze Nürburgring.

Przebieg testu 5775 km: pochwały w dzienniku pokładowym – tak dobrze testu nie rozpoczęła jeszcze żadna Kia. 33 706 km: wymiana klocków hamulcowych (przód). Koszt w ASO: 592 zł. 59 432 km: wymiana przednich oraz tylnych klocków hamulcowych. Koszt w ASO: 1056 zł. 91 740 km: nowe tarcze i klocki z przodu, nowe klocki z tyłu. W sumie 2128 zł.

Zmiany w trakcie produkcji nie były duże, co obrazuje grafika - po lewej auto sprzed modernizacji, po prawej - zmienione w 2013 r. 2010 (po lewej) Prezentacja Kii Sportage trzeciej generacji. Model zadebiutował wiosną, a na rynku pojawił się latem – silniki 2.0 CVVT i 2.0 CRDi. 2013 (po prawej) Modernizacja – jesień (rok modelowy 2014). Drobne zmiany, m.in.: nowy grill i zegary, tylne światła LED, lepsze wyciszenie kabiny.

Holowanie? Czemu nie, ale według producenta maksymalna masa przyczepy nie może przekroczyć 1600 kg - to niezbyt wiele.

Sportage zebrał sporo pochwał za prowadzenie po asfalcie. Tym razem jednak najważniejsza była dla nas ocena za niezawodność - auto otrzymało szóstkę! W trakcie całego dystansu i późniejszej rozbiórki otrzymało zaledwie 4 punkty karne - 1 w kategorii "Karoseria (zabezpieczenie antykorozyjne, lakier, wygłuszenie)" o 3 na podstawie ocen z dziennika testowego. Warto zaznaczyć, że najgorsze modele oceniane według nowych zasad (z punktacją po rozbiórce) mają ponad 30, a nawet 40 punktów karnych!