Kubański mechanik przerobił Malucha na węgiel drzewny. Znalazł sposób na kryzys

Juan Carlos Pino ma 56 lat, jest mechanikiem i mieszka w Aguacate na Kubie. Mieszkańcy jego kraju są zmuszeni do radzenia sobie — zresztą nie pierwszy raz, bo Kubańczycy słyną z zaradności — z niedoborami paliwa, jakie mają tam miejsce w związku z nowymi sankcjami wprowadzonymi przez Stany Zjednoczone. Zamiast benzyny, jego Polski Fiat z 1980 r. jeździ na węglu drzewnym — paliwie, które jest na Kubie obecnie znacznie łatwiej dostępne i tańsze niż benzyna czy olej napędowy.

Juan Carlos Pino zbudował, a w zasadzie przerobił swój samochód w warsztacie w Aguacate, niewielkim miasteczku położonym około 70 km na wschód od Hawany. Wśród okolicznych mieszkańców Pino zyskał status niemal celebryty. Jego 126p z charakterystycznym, 60-litrowym zbiornikiem na paliwo przyspawanym z tyłu auta przyciąga uwagę nie tylko okolicznych mieszkańców, ale jak widać także mediów na całym świecie.

Mieszkańcy chętnie robią sobie zdjęcia z nietypowym samochodem, a niektórzy pytają, czy Pino mógłby zbudować dla nich podobny samochód. On sam zaś w licznych wypowiedziach, których ostatnio udziela, podkreśla, że w obecnej sytuacji to najlepsze rozwiązanie, jakie można zastosować w kubańskich warunkach. Pino nie zamierza poprzestać na maluchu. Następnym pojazdem, który chce przerobić na węgiel drzewny, jest ciągnik, który jest mu niezbędny do uprawy ziemi.

Pino skonstruował cały system z materiałów z odzysku i złomu. To w zasadzie dobrze znane urządzenie — generator gazu drzewnego, czyli tzw. holzgazu. Węgiel drzewny spala się w przerobionej butli po propanie, zamkniętej wiekiem od transformatora. Filtr powstał ze stalowego dzbanka na mleko wypełnionego starymi ubraniami. W efekcie powstaje gaz drzewny, który zasila dobrze znany, dwucylindrowy silnik Fiata 126p.

Takie rozwiązania są na Kubie codziennością — niedobory towarzyszą mieszkańcom od lat, więc Kubańczycy radzą sobie tak samo, a może i lepiej niż Polacy w czasach PRL-u. Nie mają zresztą innego wyjścia, zwłaszcza teraz, kiedy po zmianach politycznych w Wenezueli i odcięciu wyspy od taniej ropy, sytuacja kubańskich kierowców pogorszyła się jeszcze bardziej.

Od tego czasu przerwy w dostawie prądu stały się normą, a benzyna jest ściśle reglamentowana. Na czarnym rynku jej cena sięga 8 dol. za litr, czyli ok. 30 zł — ponad trzy razy tyle, ile my dziś musimy zapłacić na stacji za litr oleju napędowego i sześciokrotnie więcej niż oficjalna, państwowa kubańska cena paliwa.

Pino zaprezentował swój samochód napędzany węglem drzewnym 4 marca. Podczas jednego z pierwszych testów pojazd przejechał 85 km, osiągając maksymalną prędkość 70 km na godz.

Juan Carlos Pino, jak typowy Kubańczyk już wcześniej wykazywał się pomysłowością — zbudował maszynę do dojenia trzech krów jednocześnie, przy czym w całym projekcie wykorzystał... motocykl.

Sam Pino przyznaje, że inspiracją do stworzenia samochodu na węgiel drzewny był jego zmarły wuj. Skorzystał także z dostępnych bezpłatnie technologii promowanych na Kubie przez argentyńskiego innowatora Edmundo Ramosa z DriveOnWaste.com. W rozmowie z agencją Reutersa Ramos przyznał, że wielu Kubańczyków kontaktowało się z nim szukając wskazówek, jak radzić sobie z kryzysem paliwowym. W efekcie tych konsultacji powstały np. generatory, z których prąd czerpią całe kubańskie wsie.

Ramos w rozmowie z Reutersem podkreśla, że niemal każdy silnik można przerobić tak, by pracował na gazie drzewnym, zamiast benzyny. W naszych warunkach to jednak wcale nie taka nowość, jak można by przypuszczać. Holzgaz dość powszechnie wykorzystywano już w czasie II wojny światowej, kiedy, podobnie jak teraz na Kubie, klasyczne paliwa, takie jak benzyna czy olej napędowy były dla ludności cywilnej praktycznie niedostępne.

W tym okresie nastąpił znaczny rozwój takich właśnie technologii. Jeszcze przed wybuchem II Wojny Światowej kilka miejskich autobusów marki Bussing w Warszawie zasilanych było właśnie gazem drzewnym. W Polsce powstawały też fabryczne konstrukcje na holzgas. PZInż 713/723 miał np. na pokładzie właśnie taki generator. Wówczas na to paliwo można było zresztą przerobić w zasadzie każdy ówczesny samochód.

Jako paliwa używano wtedy głównie drewna, i to liściastego. Za najlepsze uchodziło drewno bukowe, ale korzystano również z węgla drzewnego i antracytu. Drewno było cięte w kostki, które zabierało się ze sobą. Dziś trudno określić, jakie było zużycie energii takich pojazdów, zwłaszcza tych większych, ale historyczne dane mówią, że np. Mercedes 170VG, czyli w wersji na holzgas zużywał 15 kg drewna na 100 km. Zabrać mógł ze sobą zapas 30 kg tego paliwa.