Porsche 911 Carrera 3.6 (993) - z archiwum Auto Świata

Dziś Porsche 911 Carrera (993) to uznany i bardzo drogi klasyk. Ceny tych aut w ostatnich latach wzrosły o kilkadziesiąt procent. Wersja coupe 3,6/272 KM w stanie idealnym kosztuje 80 tys. euro, a cabrio jest o 10 tys. euro droższe. 408-konne Turbo wyceniane jest na 170 tys. euro, a 450-konne Turbo S na 310 tys. euro. Fachowcy twierdzą, że mimo kosmicznych już cen Porsche 993 będzie nadal drożeć.

Od początku istnienia mówi się o nim wyłącznie w samych superlatywach. Niegdyś był to najlepszy pojazd sportowy, obecnie uważa się go za przykład klasycznego piękna. Porsche 911 – samochód pomnik, dosłownie i w przenośni.

Ostatnia, prawdziwa „911” z soczyście brzmiącym bokserem chłodzonym powietrzem weszła do sprzedaży w 1993 r. Z czasem okazało się, że seria 993 charakteryzuje się niemal perfekcyjną jakością wykonania, co nie było takie oczywiste w wypadku poprzednika. Ma to swoje przełożenie na wartość auta na rynku używanych. Za podstawowy egzemplarz z początku produkcji trzeba zapłacić ok. 80 tys.zł – to dużo na tle klasowych konkurentów (uwaga – to cena z 2006 r. - red.).

Oczywiście, nie oznacza to, że „911” można kupować w ciemno. Nawet w doskonałym aucie zdarzają się usterki. Dość często właściciele skarżą się na wycieki oleju. Nie jest to poważny problem, ale usunięcie go bywa skomplikowane.

W jednostkach 272-konnych (z początku produkcji) zdarzały się awarie napinaczy łańcucha rozrządu, co prowadziło do poważnych awarii. Najczęściej tego typu usterki występują w autach, których właściciele lubią wciskać gaz do oporu, lub w egzemplarzach z dużymi przebiegami. A niestety, w wypadku Porsche licznik jest tak skonstruowany, że nawet domorosły mechanik potrafi go przestawić. Dlatego auto warto kupować tylko z pewnych rąk. Na tym tle pozostałe usterki związane z zawilgoconymi układami zapłonowymi, alternatorem czy przekaźnikami pompy paliwa to błahostki. Trzeba jednak pamiętać, że nawet drobne naprawy mogą dużo kosztować. Trudno też liczyć na zamienniki. Oczywiście, w wypadku podstawowych części, jak klocki, tarcze czy filtry, można coś znaleść, jednak i tu ceny nie są niskie.

Jeśli jednak o wyborze naszego wymarzonego samochodu decyduje serce, a nie głowa, to wątpliwości przy kupnie powinny dotyczyć jedynie wyboru wersji nadwoziowej i rodzaju napędu. Fascynacja rozpoczyna się już przy pierwszym zetknięciu z tym legendarnym autem. Karoseria, której wygląd zdaje się przeczyć zasadom aerodynamiki (Cx 0,33), surowe, ale zachowujące tradycyjny styl wnętrze oraz ryk potężnego „boksera” umieszczonego tuż za plecami powodują, że serce zaczyna bić wyraźnie szybciej. Jeśli doliczymy do tego trwały oraz precyzyjny układ kierowniczy, dopracowane pod każdym względem zawieszenie i bezusterkową skrzynię biegów (dobre opinie zbiera zarówno wersja manualna, jak i automatyczna), związek z Porsche 911 może okazać się niezwykle trwały.

Nadwozie/podwozie – karoseria została wzorowo zabezpieczona przed korozją, chyba że dany egzemplarz przechodził naprawy powypadkowe – co niestety często się zdarza. Warto skontrolować stan układu wydechowego.

Silnik i osprzęt – najczęściej występującym problemem jednostki napędowej są wycieki oleju. Zdarzają się przypadki defektów przekaźników pompy paliwa.

Przeniesienie napędu – spotyka się zużyte sprzęgła (trwałość ocenia się na ok. 100 tys. km) i stukające półosie napędowe – to często przypadłość aut sportowych, których właściciele mają „ciężką nogę”. Skrzynie biegów psują się okazjonalnie. 11”

Geneza oznaczenia modelu 911 ma ciekawą historię. Auto zaprezentowano po raz pierwszy w 1963 roku jako Porsche 901. We wrześniu następnego roku uruchomiono produkcję. Jednak ku zdumieniu wszystkich już 30 dni później nazwę zmieniono na 911. Powodem były roszczenia Peugeota, który na rynku francuskim miał wyłączne prawo do sprzedawania aut, w oznaczeniu których zero jest środkową cyfrą. Porsche zastąpiło zero jedynką, chcąc uniknąć utraty potencjalnego rynku. Łącznie wyprodukowano 82 sztuki „901”. Jest to obecnie rarytas na rynku kolekcjonerskim.