Dacia Lodgy Stepway - bezkonkurencyjnie tani rodzinny van

Patrząc tylko na suche dane, oferta wygląda doskonale. Przestronne auto mieszczące siedmiu pasażerów, z wyposażeniem obejmującym to, co potrzebne (klimatyzacja, zestaw multimedialny z nawigacją, czujniki i kamera cofania, tempomat, ogrzewane fotele), napędzane nowoczesnym silnikiem, który pracuje też pod maskami nie tylko innych Dacii, lecz także różnych modeli Renault, Nissana czy Mercedesa. A to wszystko za ok. 67 000 zł, czyli tyle, ile w salonach innych marek trzeba zwykle zostawić za niewielkie autko miejskie. Wersja Stepway – wariant wyposażeniowy o nieco „uterenowionej” stylistyce (inne zderzaki, masywne plastikowe nakładki) – przynajmniej z daleka nie wygląda wcale najgorzej.

Niestety, czar pryska, kiedy tylko otworzymy drzwi Lodgy Stepwaya – wieku konstrukcji i tego, że jest to auto budżetowe, nie sposób ukryć. Plastiki i materiały tapicerskie prezentują się skromnie, a im bardziej przyglądamy się detalom, tym lepiej widać, jak udało się osiągnąć niską cenę.

Fotele wyglądają na pierwszy rzut oka nieźle, ale z racji prostej konstrukcji i cienkiego obicia na dłuższych trasach okazują się niewygodne. Siedzenia trzeciego rzędu można łatwo wyjąć z auta (również pojedynczo) i uzyskać olbrzymią przestrzeń ładunkową (827 litrów). Lepiej jednak robić to ostrożnie, żeby nie pokaleczyć rąk o topornie wykonany i słabo osłonięty mechanizm. Jeśli złożymy część środkowej kanapy, to pasażer podróżujący na miejscu sąsiadującym ze złożonym fotelem też powinien uważać na ostre krawędzie uniesionej części siedziska.

Podczas jazdy Lodgy wzbudza mieszane uczucia – nie grzeszy precyzją prowadzenia, ale przynajmniej zawieszenie nieźle wybiera nierówności. Sporo dobrego można za to powiedzieć o silniku, który mimo marnego wygłuszenia wnętrza przesadnie nie hałasuje i zapewnia niemałej przecież Dacii zadziwiająco dobre osiągi – sprint do „setki” zajmuje ok. 9 sekund, a według danych deklarowanych przez producenta auto da się rozpędzić nawet do ponad 190 km/h. Lepiej tego jednak nie sprawdzać, bo już przy mniejszych prędkościach przyjemność z dynamicznej jazdy skutecznie tłumią niezbyt pewne prowadzenie i hamulce o umiarkowanej skuteczności. Doładowany benzyniak, który w czasie delikatnej jazdy jest stosunkowo oszczędny (7-8 l/100 km), w okolicach autostradowego limitu prędkości staje się paliwożerny (ponad 10 l/100 km).

Testowana wersja modelu zniknęła już z cenników i konfiguratora, ale można jeszcze znaleźć nieliczne egzemplarze u dilerów – zapewne też w lepszej cenie.

Wspominanie słów Charlesa Rollsa, współtwórcy marki Rolls-Royce, w kontekście Dacii wydaje się nie na miejscu, ale zaryzykuję. Ponoć zwykł on mawiać, że o niskiej jakości pamięta się jeszcze długo po tym, kiedy zapomniało się już o niskiej cenie. Dacia jest skromna, bo taka być musi, żeby nie „kanibalizować” droższych aut koncernu. Pozostaje pytanie, czy nabywca będzie potrafił się z tym na dłuższą metę pogodzić.