Porsche Macan – z wiekiem coraz lepsze?

Spostrzegawczy zauważą w odświeżonym SUVie Porsche motyw ryflowania pod grillem, na bocznych listwach i tylnym zderzaku. W środku natomiast miłośnicy wieloguzikowej klawiatury Macana mogą być nieco zawiedzeni pojawieniem się dotykowego panelu na wzór tych z Panamery, Cayenne’a czy 911. Tafla błyszczącego czarnego plastiku może i wygląda szlachetniej (póki jest czysty), ale celowanie w liczne funkcje nie udaje się bez patrzenia. Co więcej, niektóre pola reagują na nawet najmniejszy dotyk (łatwo więc przypadkiem uruchomić nawiew na szybę lub maksymalne chłodzenie), inne z kolei trzeba nacisnąć (ale nie są responsywne).

Z innych, niekoniecznie trafionych „modernizacji”: dźwignia PDK nie ma już bocznej alejki do trybu manualnego (włącza się go z kierownicy), a także skórzanego „fartuszka”. Zniknęły też guziki pozwalające szybko przełączać między poszczególnymi menu.

W kokpicie Macana najbardziej cieszy to, co pozostało bez zmian: klasyczne pokrętła, duży ekran multimediów, konfigurowalny „home screen”, proste analogowe zegary (które w przeciwieństwie do wirtualnych można przyciemnić tak, by w nocy nie raziły). Rozdzielczość wyświetlacza z prawej strony zestawu instrumentów mogłaby już ulec poprawie i z jakiegoś powodu menu w tym miejscu wciąż „nie mówią” po polsku, ale to mało istotne. Ważne, że w Porsche Macanie świetnie się siedzi, dobrze widzi i z przyjemnością dotyka opcjonalnych skórzanych obszyć starannie wykonanej deski rozdzielczej. Analogowy zegarek jest teraz seryjny.

Dwulitrowa wersja silnikowa jest najchętniej wybierana przez klientów i dodatkowe 20 KM oraz 30 Nm tę pozycję tylko umocnią. Moc 265 KM na papierze może nie podnieca, ale bazowe Porsche Macan porusza się szybciej niż żwawo – 0-100 km/h potrzebuje wg fabryki 6,2 s. Nie narzuca się brzmieniem i pewnie dopiero po zamówieniu sportowego wydechu dźwięk nabiera jakiegoś charakteru – nasz egzemplarz miał jednak tylko sportowe... końcówki. Emocji szukać należy mimo wszystko w 6-cylindrowych wersjach Porsche Macana, które przetrwały lifting.

Wbrew pozorom za tym wzrostem nie stoi miękka hybryda – mimo to po odpuszczeniu gazu skrzynia wrzuca na luz, a silnik pracuje na biegu jałowym. Przekładni PDK nie można zarzucić nic, prędzej – spalaniu. Do 140 km/h Porsche Macan potrzebuje ok. 11 l/100 km, na drodze krajowej 8-9 l, w mieście trudno zejść poniżej 12 – i mówimy tu o „98-ce”, 95 oktanów silnik konsumuje tylko warunkowo. Typowo sportowe Porsche potrafią być oszczędniejsze, ale to raczej nie będzie zbytnio martwić właścicieli.

Opcjonalne pneumatyczne zawieszenie nie tylko radzi sobie z obłędnie wyglądającymi 21-calowymi felgami, ale też umożliwia regulację prześwitu – w Sport Plus i na autostradzie Macan automatycznie się obniża, można to też zrobić na postoju, dla łatwiejszego wsiadania czy załadunku bagaży. Natomiast aktywując tryb Offroad, zyskujemy dodatkowe centymetry prześwitu. amortyzatory mają 3 stopnie twardości i nawet w środkowym ustawieniu dobrze tłumią wszelkie grzeszki jezdni. Z pneumatyką Porsche Macan nie daje tak zobowiązującego czucia drogi, jak ze stalowymi sprężynami, o dziwo, więcej „odcina” też w reakcjach układu kierowniczego. Jest to jednak marudzenie na wysokim poziomie.

W kwestii ergonomii jestem orędownikiem starej szkoły i szczególarzem, więc doceniam, że Porsche nie zrobiło w Macanie totalnej rewolucji na nowoczesną modłę – dotykowych przycisków nie pochwalam, ale przynajmniej dużo można załatwić poza ekranem. Macan pozostaje bardzo drogim, relatywnie paliwożernym (jak na swoją moc i wielkość), ale też szalenie przyjemnym w prowadzeniu SUV-em. Nawet z silnikiem VW/Audi oferuje osiągi godne (rodzinnego) Porsche. Mimo wieku stylistycznie też się broni, asystenci nie robią z kierowcy idioty i też klasyczne zegary przypominają, że starsze nie musi znaczyć gorsze.

*po odsunięciu oparcia przedniego fotela o metr od pedału hamulca (odpowiada to ustawieniu dla kierowcy przeciętnego wzrostu)