Toyota GR Supra 2.0 - lżejsza, tańsza, słabsza... lepsza?

Są dwie rzeczy, które pozwalają z zewnątrz odróżnić dwulitrową Suprę od trzylitrowej: mniejsze końcówki wydechu i koła. Różnica 5 mm wysokości jest pomijalna. Poza tym nadwozia są identyczne czyli równie zjawiskowe. Kokpit dzięki elementom z BMW jest jednym z najlepszych, jakie kiedykolwiek miała Toyota. Nie żałowano miękkich tworzyw, a fabryka w austriackim Grazu przykłada się do jakości montażu Supry. Bagażnik spokojnie starcza na dwie osoby plus weekend, ale nie jest oddzielony od kabiny. Pakować trzeba z głową. Fotele trzymają solidnie, choć siedziska są za krótkie.

Dwulitrowy turboagregat napędza pół gamy BMW i w Suprze też mu dobrze. Jego krótsza konstrukcja i niższa masa przesuwają rozkład mas do idealnej symetrii. Z wigorem ciągnie od samego dołu, dopiero powyżej 6000 obrotów traci zapał, ale w codziennej jeździe wyraźniej niż to uwiera drobna zwłoka w reakcji na gaz. Aktywacja trybu Sport wyraźnie ośmiela nić porozumienia między prawym pedałem a przepustnicą. Osiągi (5,3 s 0-100 km/h) pozwalają się wyszaleć nie tylko na bocznej drodze, ale też na torze. Choć 4 cylindry nie brzmią blado, to nawet nie mają się co mierzyć z sześcioma – uszu nie oszukasz, gęsiej skórki nie dostaniesz.

Z niższą mocą pod maską też wyraźnie czujesz gdzie ona trafia – bo siedzisz niemal na tylnych kołach. Moment zerwania przyczepności następuje po wyraźnym ogłoszeniu, więc kawalerskie zarzucanie „pupką” szybko staje się stałym fragmentem stylu jazdy, gdy jest lekko mokro. Na suchym trzeba już więcej zdecydowania i refleksu. Układ kierowniczy nie daje tego wyczucia co w mocniejszym wariancie, ale to już marudzenie na wysokim poziomie – bo przyjemność prowadzenia pozostaje w Suprze 2.0 gwoździem programu. Niższa masa – niemal nieodczuwalna.

Ogromna różnica w cenie (106 000 zł) bierze się z nieco uboższego wyposażenia i niższej akcyzy dwulitrowej wersji – koszty są największym argumentem za słabszym wariantem Supry.

Rozsądek mówi: 80 proc. Supry za 2/3 ceny. Rozum odpiera: albo grubo, albo wcale. Supra 2.0 jest świetnym samochodem dla kierowcy, ale 3.0 – bez wątpienia lepszym, bardziej emocjonującym. Uwagę Supra przyciąga i tak. Obyśmy tylko mieli takie dylematy...