Seat Ibiza III/IV – hiszpański osesek

Ponad pięć milionów sprzedanych egzemplarzy czyni Ibizę kamieniem milowym w historii Seata. I nic dziwnego, wszak pierwsza generacja kompaktowego modelu ujrzała światło dzienne już w 1984 roku. Od owego czasu upłynęło wiele lat i - poniekąd przy okazji - kilka kolejnych generacji.

Trzecia generacja modelu pojawiła się na rynku w 2002 roku (Ewentualna niezgodność w numeracji kolejnych generacji wynika z przeprowadzonego trzy lata wcześniej faceliftingu, przez niektórych uznawanego za trzecią generację. W rzeczywistości jednak produkowany w latach 1999-2001 model winien nosić oznaczenie Seat Ibiza II FL), zastępując ogromnie popularnego poprzednika i rozpoczynając tym samym prawdziwą stylistyczną rewolucję - dzieło Waltera Da Silvy. Seat pokazał, że samochód nie musi składać się wyłącznie z geometrycznych kształtów. Zamiast nich postawiono na obłości, czyniąc nową Ibizę projektem nowoczesnym i interesującym. Co, oczywiście, docenili klienci, raz po raz decydujący się na produkowany w Barcelonie kompakt. Efektem tego jest stosunkowo duża liczba niedrogich egzemplarzy na wtórnym rynku. Czy Ibiza III to jednak wystarczający argument, by sięgnąć po portfel?

Ceny używanych Seatów dość mocno się wahają i zależą głównie od roku produkcji. Za egzemplarze z początków wytwarzania (2002) wystarczy zapłacić około 10 tysięcy złotych, by cieszyć się zadbanym i nadającym się do dalszego współżycia modelem. Z kolei ceny Ibiz z końca wielkoseryjnej produkcji (2006-2008) kształtują się na poziomie 15-20, a niekiedy nawet i więcej tysięcy złotych. Czy to wydatek opłacalny? Zdania są bardzo podzielone.

Istotne, że zwolennicy doprawdy różnych stylów jazdy znajdą tu coś dla siebie - patrz: zestawienie silników poniżej. Krótko mówiąc, jest i opcja dla Krakusów (1,2) odznaczająca się spalaniem nie przekraczającym 6 litrów benzyny, ale jest i wariant dla zgierskich sprinterów od jednej dziury w drodze do następnej - 180-konne 1,8 FR. Dodatkowo zróżnicowane silniki diesla.

Wybór  jest całkiem spory, choć przedstawione propozycje uznać należałoby raczej za co najmniej skrajne. Czy 18 sekund do “setki" warte jest oszczędności 3 złotych na każdych 100 kilometrach? Chyba nie do końca. Z drugiej strony czy niecałe 10 sek. rekompensuje ok. 10 litrów apetytu na paliwo? Również można się sprzeczać. Zatem uwagę lepiej skierować ku wariantom kompromisowym, a więc mocniejszym dieslom czy - na przykład - jednostkom benzynowym o pojemnościach 1,2-1,4 l.

Z trwałością silników nie jest na szczęście najgorzej, czego jednak nie można powiedzieć o Ibizie III jako całości.

Właściciele używanych Seatów narzekają przede wszystkim na jakość wykonania wnętrza oraz blachy, z których wykonano karoserię. Wewnątrz odbywa się cała symfonia - przyciski gałki, klamki itp. nie dość, że trzeszczą, to jeszcze pękają w najmniej oczekiwanych momentach. Korzystanie z Ibizy na mrozie powinno być opatrzone szczególną dozą ostrożności - szkoda byłoby, aby auto dosłownie popękało z zimna.

Bolączką, która trapi karoserię, nie jest jednak korozja. Rdza, owszem, pojawia się od czasu do czasu - nie można powiedzieć, że to model przypadłości tej w stu procentach pozbawiony, niemniej jednak na pewno nie wyróżnia się in minus. Gorzej, że Ibiza III jest relatywnie miękka - wystarczy niekiedy mocniej się oprzeć, by pozostawić na karoserii wyraźne zagłębienie. Zastrzeżenia można mieć także do jakości lakieru - pomijając częste odpryski, ma on w zwyczaju blaknąć pod wpływem między innymi czynników atmosferycznych. Niewielką przesadą będzie zatem stwierdzenie, że nie ma już dwóch Ibiz w identycznym kolorze. Choć - wymaga to kolejny raz podkreślenia - i tak jest lepiej niż w poprzedniku.

Koniec końców, nie najwyższy moment obrotowy większości “rozsądnych" wersji silnikowych sprawia, że Ibiza III to propozycja skierowana do osób o spokojnym charakterze, jeżdżących przede wszystkim po równych, miejskich drogach. Wówczas kompaktowy Seat spisuje się znakomicie, stanowiąc solidną alternatywę dla komunikacji miejskiej. Gorzej, gdy oczekiwania i aspiracje właściciela sięgają dalej. Wtedy to daje o sobie znać mizerne wykonanie auta - głośne i trzeszczące elementy skutecznie “uprzyjemniają" dalszą podróż. Który inny samochód tej klasy pozwoli jednak na regulację kąta nachylenia zagłówków?!

Zakup Ibizy na wtórnym rynku wymaga nieco odwagi, a także kompromisowości. Owszem, za stosunkowo niewielkie pieniądze otrzymać można samochód, który - choć nie najmłodszy (np. z 2002, 2003 roku) - wyglądał będzie jak model, który dopiero co opuścił biuro kreślarskie. Z drugiej jednak strony z szeregiem wad miejskiego Seata doprawdy trudno się pogodzić. Wszystko ostatecznie zależy od wymagań. Ibiza III (IV) nie jest samochodem złym, w wielu przypadkach sprawdzającym się wprost idealnie, ale też - nie ma co ukrywać - pozostawiającym pewien niedosyt.