Wytrzymałe, kompaktowe sedany za 15 tys. zł

Użytkownikom Focusa II uprzykrza nieco życie chimeryczna instalacja elektryczna, ale zwykle jej naprawa dużo nie kosztuje. Co około 150 tys. km remontu wymaga tylne zawieszenie, co nie jest tak tanie, jak w przypadku belek. W silniku potrafi popsuć się któraś z cewek zapłonowych, może też uszkodzić się czujnik położenia wału, ale do tej jednostki nie ma poważnych zastrzeżeń. Focus II jest też o wiele lepiej zabezpieczony przed korozją niż 1. generacja kompaktu Forda - na razie rdza pojawia się tylko na elementach zawieszenia.

Focusa II sedan oferowano częściej w dobrych wersjach wyposażeniowych - większość egzemplarzy ma np. klimatyzację i pełną elektrykę.

Focus II z nadwoziem sedan to jeden z najmniej popularnych samochodów. Kupowali go głównie indywidualni użytkownicy, nie ma więc tutaj mowy o autach po flotach. Jednak mimo to spadki wartości Focusa II są duże i dotyczą w takim samym stopniu także opisywanej wersji nadwoziowej. To dzięki temu model ten ma jeden z lepszych stosunków ceny do wieku w naszym zestawieniu – za 15 tys. zł można stać się właścicielem benzynowego egzemplarza z 2005 r. (lepsza jest tylko Astra). Jest spora szansa, że może to być jeszcze auto po pierwszym właścicielu. Benzyniak 1.6/100 KM został przejęty z poprzedniej generacji i należy do całkiem udanych silników. Chociaż o fabrycznym spalaniu nie ma co marzyć, i tak to najoszczędniejszy z porównywanych tu modeli. Wielowahaczowe tylne zawieszenie sprawia, że samochód ten bardzo dobrze się prowadzi.

Kwota 15 tys. zł powinna bez problemu wystarczyć na zakup Toledo z ostatniego roku produkcji. To dość dobra cena jak na prosty i tani w naprawach pojazd Grupy VW, ale za podobne pieniądze kupicie Borę. Toledo ma taką samą płytę podłogową, w opisywanej wersji niemal identyczny silnik, podobnej wielkości wnętrze, ale pojemniejszy bagażnik. Ceny bardzo dobrze dostępnych części nie są wygórowane, a pojazd ma w miarę prostą budowę. Co ciekawe, w przypadku sedana (w ofercie był także hatchback o nazwie „Leon”) nie zdecydowano się na utwardzenie zawieszenia, dzięki czemu Toledo okazuje się dość komfortowym pojazdem. Minusem modelu jest to, że większość egzemplarzy pochodzi z importu, plusem – to, że opisywany przez nas silnik 1.6 8V idealnie nadaje się do zasilania gazem LPG, co ma znaczenie, bo ta jednostka nie należy do zbyt oszczędnych. Typowych awarii wciąż nie jest dużo.

Problemy z korozją podwozia i nadwozia (ale zdecydowanie mniejsze niż w pierwszej generacji), duże zapotrzebowanie silnika na olej (nawet litr na 1000 km) – czasem pomaga regeneracja głowicy, innym razem winne są zapieczone pierścienie (naprawa może kosztować 2,5 tys. zł i powinna wystarczyć na pokonanie ok. 100 tys. km). W egzemplarzach zasilanych gazem LPG dość często zdarzają się usterki sondy lambda. Pojawiają się wycieki oleju z wewnętrznych przegubów.

Deska jest bardzo prosta, ale klimatyzację znajdziecie tylko w co drugim sedanie.

Nie ma bardziej prostego auta niż Opel Astra II (G), szczególnie z benzyniakiem 1.6 o mocy 101 KM (rzadziej w 103-konnej wersji Twinport), który bez problemu może być zasilany gazem LPG. Co ciekawe, z racji przeciętnego zainteresowania za ok. 15 tys. zł kupicie nawet Astrę z końca produkcji, ale wybór nie jest duży. Łatwiej o zakup egzemplarza wyprodukowanego przed 12 laty, za ok. 10 tys. zł. Podobnie jak w przypadku innych modeli, wciąż da się znaleźć sedana od pierwszego właściciela, nie brakuje też aut z polskich salonów. Opel nie rozpieści was jednak ani właściwościami jezdnymi, ani osiągami. Nie zachwyca także wielkość bagażnika tego modelu. Tym, na co warto jednak zwrócić uwagę, są ceny części zamiennych, gdyż należą do jednych z najniższych wśród aut tego typu. Do tego jest to model, który bez problemów można naprawić we własnym zakresie, a nawet jeśli nie, to i tak nie zapłacicie dużo w tym przypadku za roboczogodziny pracy mechanika, bo auto ma bardzo prostą konstrukcję.

Duże gabaryty (nieco dluższy jest tylko Focus, ale np. Astra okazuje się krótsza o niemal 20 cm!) i mały rozstaw osi - to oznacza sporo miejsca na bagaż. Rzeczywiście Toledo oferuje 500 l i ustępuje tylko Focusowi.

Niezłe materiały wykończeniowe i dość dobre wyposażenie to zalety Toledo. Seata Toledo od zbliżonej Bory odróżnia wykończenie wnętrza – Toledo bliżej do standardów Audi A3. W znakomitej większości aut można także liczyć na klimatyzację.

Jak na sedana 455 l pojemności kufra nie imponuje, ale też większości użytkowników w zupełności to wystarczy. Amortyzatory nie wnikają do wnętrza.

W porównaniu ze zbliżonym Toledo Bora ma nieco gorsze materiały wykończeniowe, ale na jej przednich fotelach bardzo komfortowo się podróżuje. Samochody z polskich salonów są zwykle dość słabo wyposażone (możliwy brak klimatyzacji i tylko dwie poduszki), ale stanowią one raptem ok. 20 proc. oferty, z kolei na te importowane lepiej uważać.

Pozycja tego auta na rynku wtórnym jest nietypowa, bo nie ma ono tak wygórowanych cen zakupu, jak Golf 4. generacji, którego odmianą nadwoziową jest Bora. Za ok. 15 tys. zł możecie, podobnie jak w przypadku Seata Toledo, kupić sedana powstałego pod koniec produkcji (w ofercie było też kombi). Oprócz nadającego się do LPG silnika 1.6 8V jest szansa na zakup jego 16-zaworowej wersji (105 KM), którą też możemy polecić. Odradzamy jedynie benzyniaka FSI (wtrysk bezpośredni; moc 110 KM), ale jest on bardzo rzadko spotykany. Zalety sedana Volkswagena są oczywiste – prosta budowa i tanie części. Do głównych wad należy zaliczyć zbyt małą ilość miejsca na tylnej kanapie oraz najmniejszy w naszym zestawieniu bagażnik.

Benzyniak 1.6 8V nie ma dużych problemów – zdarza się, że nierówno pracuje (efekt zabrudzenia przepustnicy), może mieć także kłopoty z rozruchem (winna jest zwykle uszkodzona cewka zapłonowa). Gorzej wypada kwestia korozji, bo pojawia się ona w coraz większej liczbie egzemplarzy (podwozie i nadwozie). Poza tym Seat ma raczej drobne problemy – często zapieka się linka „ręcznego”, zdarzają się awarie podnośników szyb, centralnego zamka oraz przełączników. Po większych przebiegach mogą być zużyte przeguby napędowe.

Po większych przebiegach trzeba liczyć się ze zużyciem przekładni kierowniczej. Typowymi przypadłościami Volkswagenów z tego okresu są łuszczący się lakier na przyciskach i przetarte siedzenia. Nie ma dużych zastrzeżeń do klasycznych silników 1.6, awaryjna bywa jedynie jednostka z wtryskiem bezpośrednim (defekty napinacza łańcucha rozrządu; nagar na zaworach). Zdarzają się problemy z działaniem pokładowej elektryki (np. centralnego zamka).