Citroen 2CV

Kultowy pojazd Francuzów nigdy nie grzeszył urodą ani bogatym wyposażeniem. Mimo to okazuje się popularnym samochodem wśród entuzjastów aut zabytkowych.

Historia modelu 2CV zaczęła się od tego, że ówczesny dyrektor firmy Pierre Boulanger zaproponował budowę taniego, popularnego samochodu. Jednak taki pojazd miał spełniać szereg założeń. Konstruktorzy musieli w nim wygospodarować miejsce dla czterech dorosłych osób wraz z bagażem o masie 50 kg, musiał to być pojazd ekonomiczny, komfortowy, a jednocześnie jego prędkość maksymalna musiała wynosić minimum 50 km/h. Jakby tego było mało, konstrukcja pojazdu musiała być prosta, oryginalna
i gwarantować dużo miejsca.

Prototyp pojazdu skonstruowanego według tych założeń został zbudowany w 1935 r. Wykorzystano w nim badanie, jakie przeprowadzano w latach 20. Do 1937 r. wykonano serię próbną (250-300 sztuk). W samochodzie wykorzystano 2-cylindrowe silniki BMW typu bokser chłodzone cieczą. Z pojemności 375 ccm jednostka uzyskiwała 8 KM. Do przeniesienia napędu wykorzystano 3-biegową przekładnię bez synchronizacji. W samochodzie nie było rozrusznika i uruchamianie silnika odbywało się korbą zamontowaną na stałe.

Karoserię wykonano z blachy, a dach z płótna. Niestety, wybuch wojny zniweczył plany wprowadzenia auta do produkcji seryjnej. Serię próbną zniszczono niemal w całości, aby nie trafiła w ręce Niemców. Pozostawiono tylko kilka ukrytych sztuk wraz z dokumentacją techniczną.

Przez cały okres okupacji w ukryciu przed Niemcami prowadzono prace mające na celu unowocześnienie pojazdu. Oficjalnie Citroëna 2CV pokazano podczas salonu paryskiego w 1948 r., a produkcja seryjna ruszyła rok później. Początkowo 2CV sprzedawany był tylko w kolorze szarym.

W przeciwieństwie do wersji przedwojennej samochód miał dwa reflektory w miejsce jednego, rozrusznik elektryczny, dwie wycieraczki z przodu oraz kierunkowskazy, a silnik BMW zastąpiono własną konstrukcją. Nadal był to bokser, ale chłodzony powietrzem i miał moc 9 KM. Tym razem napęd przenoszony był za pomocą 4-biegowej przekładni.

Od 1954 roku pojemność jednostki napędowej została zwiększona do 425 ccm, a rozwijana moc wynosiła 9-12 KM. W późniejszym czasie moc silnika zwiększono do 21 KM. Kolejną modyfikację napędu samochód przeszedł w 1967 r., kiedy to do produkcji trafił silnik o pojemności 602 ccm oraz mocy 28-31 KM.
Istotną zmianą konstrukcyjną było wprowadzenie po 1964 r. drzwi otwieranych zgodnie z kierunkiem jazdy w miejsce otwieranych pod prąd.

W latach 1975-80 w aucie wprowadzono m.in. prostokątne reflektory, szersze zderzaki, a atrapę chłodnicy zaczęto wykonywć z plastiku. Ostatnią modyfikację samochodu przeprowadzono w 1980 r. Powrócono wówczas do stosowania okrągłych reflektorów, a prostokątne były dostępne na życzenie. Z przodu pojawiły się hamulce tarczowe, przednie fotele wyposażono w bezwładnościowe pasy bezpieczeństwa, a standardem stały się również pasy z tyłu. Poza tym w silniku zastosowano dwugardzielowy gaźnik.

Koniec produkcji 2CV po 42 latach od debiutu

Citroën 2CV był produkowany do 1989 r. w Paryżu. Ostatecznie jego wytwarzanie zakończyło się rok później w hiszpańskiej fabryce w Vigo. Łącznie powstały prawie 4 miliony tych pojazdów.

Ciekawostką tego auta jest układ jezdny. Koła zawieszono na pojedynczych wahaczach wzdłużnych. Przednie i tylne połączono sprężynami. Efekt to wysoki komfort resorowania i niestety mocne przechyły na zakrętach i podczas hamowania. Nietypowym rozwiązaniem jest umieszczenie amortyzatorów w kołach.

Auto powstawało w różnych wersjach nadwoziowych. Od roku 1951 produkowana była furgonetka, odmiana Sahara z 1958 r. z napędem na wszystkie koła. Wykorzystano w niej dwa silniki. Dodatkowy wbudowano w bagażniku i napędza tylne koła pojazdu. Napęd na osie przekazywany był za pomocą dwóch skrzyń biegów. Taki pojazd uczestniczył w rajdzie Paryż-Dakar. W 1967 r. pojawiła się bardziej luksusowa odmiana Dyane, a rok później Mehari z nadwoziem z plastiku.