Spełniał marzenia o sportowym aucie wielu młodych kierowców. Był konkurentem VW Golfa GTI

Na hasło: Kadett GSi większość kierowców odpowie: eee, drogi i nieekonomiczny, a eksploatacja kosztuje krocie. Okazuje się, że wcale tak być nie musi.

Kadett GSi jest dobrze znanym i niezwykle popularnym autem klasy GTI. Jego głównym konkurentem przez lata był Golf II GTI. O zaletach Kadetta przekonać się można było również z obserwacji tych samochodów na trasach rajdowych, jeszcze do niedawna był to bowiem sprzęt bardzo popularny.

Główny urok Kadetta GSi ukrywał się pod jego maską. Szesnastozaworowa dwulitrówka nadaje autu zupełnie przyzwoitą dynamikę. Przyspieszenie ze startu stojącego do 100 km/h trwa zaledwie 8 s, a prędkość maksymalna aż o 17 km/h wykracza poza magiczną granicę 200 km/h. Niewątpliwie jest to zasługa dużej liczby zaworów. Każdy kij ma dwa końce – optymalne obroty do dynamicznej jazdy to wartości pomiędzy 4 a 6 tys., czyli pomiędzy czasem występowania maksymalnego momentu (w imponującej wielkości prawie 200 Nm) a najwyższą mocą. Samochód jest wtedy naprawdę przepełniony wigorem, tak że imponujące piski opon nie ustępują po zmianie biegu… I tu uwaga! – wielopunktowy wtrysk paliwa i niska masa auta pozwalają zachować zużycie paliwa na przyzwoitym poziomie 8-11 l/100 km. Powie ktoś, że to też niemało, ale dwa litry i 150 KM trzeba nakarmić.

Dodatkowym plusem zespołu napędowego jest jego elastyczność, pozwalająca na bezproblemowe wyprzedzanie, minusem natomiast spory hałas, z jakim trzeba się liczyć przy maksymalnym wykorzystaniu mocy.

Zespół napędowy charakteryzuje się dość wysoką niezawodnością. Oprócz wymiany filtrów i oleju przypadłości dotyczyły jedynie drobiazgów w osprzęcie.

W ślad za dobrymi osiągami iść musi doskonałość podwozia. Jak na auto z przednim napędem i sporą mocą przeniesienie jej odbywa się w sposób dość kulturalny. Utwardzone w stosunku do normalnego Kadetta i odpowiednio niskie zawieszenie sprawuje się wystarczająco dobrze, by rzec można było, że Kadett jest autem bezpiecznym. Uwagi krytyczne budzi brak wspomagania układu kierowniczego, przez co sterowanie samochodem nie zawsze jest lekkie.

Nadwozie Kadetta GSi nie odbiega zbytnio od normalnych wersji tego auta. 150-konny silnik łączony był zarówno z trzy- jak i pięciodrzwiowym hatchbackiem, z tym że popularniejsza jest bardziej sportowo wyglądająca wersja trzydrzwiowa. Pseudosportowe auto ma więc dodatkowy walor w postaci funkcjonalności i ilości miejsca. Nie wygląda może tak atrakcyjnie jak rasowe auta coupe, ale gdy zajdzie potrzeba wyjazdu całą rodziną, to nikt nie będzie musiał gnieść się na niewygodnych malutkich siedzonkach. Sportowe akcenty samochodu podkreślają detale – a to dyskretny spoiler, a to felgi ze stopów lekkich.

Wnętrze auta już bardziej przypomina sportowy wóz. Anatomiczne fotele przednie zapewniają odpowiednie podtrzymywanie ciała przy szybkiej nawet jeździe. Często występuje w tym aucie elektroniczna tablica rozdzielcza. Czytelność tego typu wskaźników nie budzi w zasadzie zastrzeżeń, obawy o awaryjność tego zespołu też są zbędne. O prędkości informują bardzo duże, dobrze widoczne cyfry. Poza tym do dyspozycji kierowcy przeznaczony jest minikomputer informujący m.in. o stanie klocków hamulcowych i poziomie wszystkich płynów eksploatacyjnych.

Posiadanie Kadetta GSi nie ani zbyt kłopotliwe, ani kosztowne. Fakt, że eksploatowany był niezbyt intensywnie (daleko od jazdy rajdowej), jednak nikt z „lekką nogą” takiego auta nie kupuje. Przedstawione koszty eksploatacji, czasem śmiesznie niskie, dotyczą realnie poniesionych przez właściciela wydatków. Zaznaczyć trzeba, że samochód nie był serwisowany w autoryzowanych stacjach obsługi, a część czynności wykonywana była przez właściciela samodzielnie. Wyszczególnione zostały też przypadki, w których właściciel zastosował części używane (m.in. opony). Fakt, że ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa rozwiązania takiego nie proponujemy, ani tym bardziej nie popieramy.

Przyglądając się Kadettowi GSi obecnie, zauważyć można kiepską kondycję nadwozia. Przyczyniają się do tego m.in. duże obciążenia skręcające, jakim poddawane jest auto przy szybszej agresywnej jeździe i ogólne niezbyt dobre zabezpieczenie antykorozyjne. Mnóstwo miejsc jest skorodowanych perforacyjnie (i na bieżąco podłatanych). Dotyczy to w głównej mierze tylnych błotników, klap itp. Co ciekawe, silnik znajduje się w doskonałym stanie i można mu jeszcze bez problemu zaufać. Podobnie układ przeniesienia napędu – nawet przeguby wytrzymały ostrą przecież jazdę.

W tabeli ujęte są wszystkie czynności wykonane przez właściciela. W części z nich, gdy koszt był znikomy lub wykonane zostały we własnym zakresie, pominęliśmy ich wartość. Kwoty za naprawy dotyczą oczywiście okresów, w których były wykonywane.

Silnik benzynowy, rzędowy, czterocylindrowy. Cztery zawory na cylinder. Poj. 1998 ccm. Moc 150 KM przy 6000 obr./min. Maksymalny moment obrotowy 195 Nm przy 4800 obr./min. Prędkość maks. 217 km/h. Przyspieszenie 0-100 km/h 8,0 s. Stopień sprężania 11. Średnica x skok tłoka 86,0 x 86,0 mm. Pięciobiegowa manualna skrzynia biegów. Napęd na przednie koła. Zawieszenie przód: kolumny McPhersona, tył: belka skrętna. Hamulce przednie tarczowe wentylowane, tył – bębnowe. Opony 185/60 R 14. Pojemność zbiornika paliwa 42 l. Wymiary: dł./szer./wys. – 3998/1663/1400 mm. Rozstaw osi 2520 mm.