Saab 9-3 vs. Volvo S40 - szwedzki styl

Pod maską Saaba 9-3 najczęściej występuje dwulitrowy benzyniak. Silnik w wersji wolnossącej dysponuje stadem 131, a turbodoładowanej 154 koni mechanicznych. Mocniejszy wariant charakteryzuje się świetną dynamiką. Przyspieszenie do pierwszej setki trwa tylko 8,8 sekundy. Niestety motor jest paliwożerny i spala ponad 13 litrów benzyny w mieście! Dodatkowo potrafi być źródłem poważnych problemów. Z racji na wiek zdarzają się awarie turbosprężarek, łańcuch rozrządu może wymagać wymiany już po przebiegu 120 tysięcy kilometrów, częste są usterki kaset zapłonowych oraz problemy z zatkanymi kanałami olejowymi.

Dużo mniej uwagi wymagają benzyniaki montowane pod maską S40. Motory o pojemności 1,8 (115 i 122 KM) i 2-litrów (140 KM) mają opinię trwałych i zdolnych do pokonania dużych przebiegów. Najczęściej psują się w nich cewki zapłonowe, rozruszniki i szczotki alternatorów. Jednostki Volvo zapewniają akceptowalną dynamikę, a spalanie w mieście oscyluje w granicy 11 - 12 litrów. O ile Saab przegrywa w kwestii silników benzynowych, o tyle ma wyraźną przewagę jeżeli chodzi o diesle. 2,2-litrowy ropniak o oznaczeniu TiD rozwija 115 lub 125 koni mechanicznych. Mimo iż jednostka pochodzi ze stajni Opla, jest zadziwiająco trwała. Najczęściej usterki dotyczą zaworów EGR, przepływomierzy, układu odprowadzania paliwa z wtryskiwaczy lub wybijających się poduszek. Ropniak spala średnio nieco ponad 6 litrów oleju napędowego.

Diesle montowane pod maską Volvo pochodzą od Renault. Ponieważ zazwyczaj są źródłem poważnych problemów, nie cieszą się dobrą opinią wśród mechaników. W 90-konnym motorze 1,9 TD często zdarzają się przypadki pękających uszczelek pod głowicą i głowic. 95-konna wersja ropniaka ma awaryjną pompę wtryskową, a w 115-konnych modelach nagminnie pojawiają się usterki turbosprężarek i ingerencji wymagać mogą wtryski typu common rail. Każdy z problemów oznacza poważny remont silnika i wydatek na poziomie co najmniej kilku tysięcy złotych. Najsłabszy diesel potrzebuje w cyklu mieszanym 6 litrów ropy. Najmocniejszy i jednocześnie najnowocześniejszy obniża ten wynik o niespełna litr.

Tworząc karoserię modelu 9-3 Saab podążył drogą udeptaną przez poprzedników. Tym samym auto stało się kolejnym, szwedzkim hatchbackiem w segmencie D. Kupujący mają do wyboru wersję trzy- i pięciodrzwiową oraz kabriolet. Projektanci Volvo wykazali się odwagą i zdecydowali się na małą rewolucję. Zerwali z kanciastymi kształtami charakterystycznymi dla wcześniejszych samochodów marki i postawili na nieco bardziej wyobloną formę. S40 to klasyczny, czterodrzwiowy sedan. Nadwozia obu modeli mają spokojną i raczej stonowaną linię nadwozia. Tym samym nie wyróżniają się w ruchu miejskim.

Kabina Saaba może przekonać przyzwoitą ilością miejsca dla pasażerów pierwszego i drugiego rzędu siedzeń oraz wygodnymi fotelami. Niestety jakość materiałów i sposób ich spasowania pozostawia wiele do życzenia, deska rozdzielcza jest toporna, kierownica potężna, a umiejscowienie stacyjki wymaga przyzwyczajenia. Niska jakość plastików to również zmartwienie kierowców Volvo. Ponadto S40 nie jest tak przestronny, jak konkurent, ale w zamian okazuje się bardziej dopracowany pod względem ergonomii. Bagażnik 9-3 ma pojemność 494 litrów. Przy złożonej tylnej kanapie auto zabierze na pokład nawet 1314 litrów. To więcej, niż przyzwoity wynik w segmencie D. Volvo mieści od 471 do 855 litrów.

Ogromną zaletą Saaba jest prowadzenie. Zawieszenie dobrze tłumi nierówności i jednocześnie daje kierowcy pełną kontrolę nad autem nawet w szybko pokonywanych zakrętach. Jak jest z awaryjnością? Stosunkowo szybko z przodu wybijają się sworznie i tuleje wahaczy oraz łączniki stabilizatorów. Z tyłu niską trwałość mają amortyzatory. Volvo oferuje nieco gorsze właściwości jezdne, jednak nie to jest największym zmartwieniem kierowców. W autach produkowanych do 1999 roku zawieszenie jest twarde, hałaśliwe i przede wszystkim nietrwałe! Z przodu nagminnie wybijają się tuleje wahaczy i łączniki stabilizatora oraz pękają sprężyny. Już po niewielkich przebiegach drogiego remontu może wymagać także tylna oś wielowahaczowa. W modelach składanych po roku 1999 Szwedom udało się usunąć część problemów.

Saab jest napędzany podatnym na usterki benzyniakiem i miewa problemy z zawieszeniem. To jednak nie koniec trosk eksploatacyjnych. Poza tym kupujący powinni liczyć się z prawdopodobieństwem wystąpienia awarii klimatyzacji, immobilisera, centralnego zamka i elektrycznie sterowanych szyb. Zdarzają się również usterki pomp hamulcowych, z czasem w skrzyni zaczyna hałasować łożysko, a półosie mają niską trwałość. Ceny części oryginalnych są wysokie, a oferta zamienników ograniczona. Co więcej, prawdziwym problemem jest znalezienie właściwego fachowca. Nie każdy mechanik ma wystarczające pojęcie o konstrukcji Saabów, a usługi specjalistów zazwyczaj nie są tanie!

Znacznie łatwiej jest znaleźć mechanika, który będzie w stanie bez problemu naprawić Volvo. Dodatkowo limuzyna ma dużo szerszą ofertę zamienników. Co psuje się w S40? O ile w Saabie niesprawności potrafią dotyczyć naprawdę kosztownych układów, o tyle w Volvo, pomijając kłopoty z dieslami i ograniczoną trwałość zawieszenia, najczęściej psują się drobiazgi. Właściciele limuzyny skarżą się na zawodne alternatory i przełączniki kierunkowskazów, usterkę podświetlenia zegarów, problemy z układem chodzenia i podatny na uszkodzenia mechanizm otwierania maski. Z czasem posłuszeństwa odmawia immobiliser i centralny zamek, a żarówki tylnych lamp nagminnie przepalają się. Najpoważniejszym problemem są uszkodzenia zewnętrznego mechanizmu zmiany biegów.

Skandynawski klimat Saaba i Volvo może urzec, jednak niesie ze sobą pewne problemy. Kupując model 9-3 warto wnikliwie sprawdzić silnik benzynowy i pracę klimatyzacji. W S40 najlepszy wybór, to zakup auta wyprodukowanego po 1999 roku, w którym producent usunął sporą część fabrycznych niedoróbek. Gdy nabywca będzie kierował się tymi wskazówkami i podejmie świadomą decyzję, Szwed stanie się gwarantem satysfakcji z jazdy.