Niesamowite osiągi i spektakularna stylistyka. Jeździliśmy Ferrari Daytoną SP3

I wtedy wydarza się to. Na ekranie telefonu wyświetla się numer telefonu z kierunkowym +39 0536 – Włochy, Maranello. Po drugiej stronie odzywa się miły damski głos po angielsku z uroczym włoskim akcentem, informujący, że za dwa tygodnie możemy wypróbować Ferrari Daytonę SP3! Ponieważ trudno uwierzyć, że to nie jakiś żart, upewniamy się, zadając mnóstwo pytań. I wtedy miła pani z Maranello dodaje jeszcze to: jazda odbędzie się na torze Spa-Francorchamps. Czy może być lepiej?

Co to znaczy? Ferrari udostępnia nam do jazdy na belgijskim torze F1 ekstremalną targę, kosztującą prawie 2 mln euro i limitowaną do 599 egzemplarzy. Dziesięć dni później stoimy przy samochodzie i powoli dociera do nas, że to się naprawdę dzieje. Samochód wydaje się przy tym nieodpowiednim określeniem, to raczej dzieło sztuki. Co ci Włosi sobie właściwie myśleli?

Ustanowiona w 2018 r. seria Ferrari Icona potrzebowała po Monzy SP1 i SP2 nowego modelu. Ferrari Daytona SP3 oddaje hołd historycznemu hattrickowi podczas mistrzostw świata sportowych prototypów w 1967 r., gdy trzy modele Ferrari – 330 P3/4, 330 P4 i 412 P – zajęły w 24-konnym wyścigu Daytona trzy miejsca na podium.

Stylistyka Ferrari Daytony SP3 jest dziełem szefa działu designu Flavia Manzoniego. Wyróżniają je zaokrąglone, muskularne kształty widoczne z boku, kopuła przedniej szyby, wyraziste błotniki z umocowanymi na nich lusterkami wstecznymi. Z przodu uwagę zwracają światła z ruchomymi pokrywami jako nawiązanie do dawnych składanych i chowanych reflektorów. Tył – z poziomymi listwami, dwiema centralnymi końcówkami wydechu i agresywnym dyfuzorem – przypomina legendarną Testarossę.

W zaawansowanym aerodynamicznie Ferrari Daytonie SP3 nie zastosowano wprawdzie aktywnych ruchomych elementów, jednak Maranello zapewnia, że jest to najwydajniejszy samochód, jaki tam kiedykolwiek wyprodukowano.

Z tyłu zainstalowano V12, tak, ten, który zadebiutował w 2017 r w modelu 812 Superfast. Wolnossąca 6,5-litrowa maszyna rozwija w Daytonie rewelacyjne 840 KM i 697 Nm. Inne liczby: ponad 340 km/h to prędkość maksymalna, 9500 obr./min to maksymalna prędkość obrotowa i 7,4 s od startu do 200 km/h. Siedem i cztery do dwustu!

Kokpit zainspirowany jest modelami Ferrari 330 P3/P4, 312 P i 350 Can Am. Wzrok przyciągają zwłaszcza oba fotele, które łączą się ponad tunelem środkowym. I tu się właśnie wciskamy.

Eau Rouge, La Source i Blanchimont czekają. Ale to jeszcze nie czas, żeby wcisnąć gaz do dechy, tu można jechać tylko 100 km/h, także z powodu hałasu, a raczej: piekielnego brzmienia. Jednak w tylnej części między Les Combes i Stavelot powinno się udać. Wciskamy guzik start engine i ruszamy. Silnik rozgrzewa się na niskich obrotach, skrzynia biegów czeka na zadania, zapala się zielone światło, Manettino w pozycji Race i w drogę! Na Eau Rouge i Kemmel Straight jeszcze na pół gwizdka, potem pełen gaz. Horyzont zbliża się z prędkością, która budzi lęk.

Najpierw dech zapiera siła odśrodkowa, potem tył Ferrari zabiera się do wyprzedzania, całości dopełnia kopnięcie przy zmianie biegów. Handling na czasie, zawieszenie supersprytne, hamulce czułe, szkoda, że to tylko trzy okrążenia. Bez dwóch zdań, ten samochód to narkotyk dla ego, wyzwanie dla rozsądku. Spalanie na poziomie 16,2 l/100 km 98-oktanowej benzyny to dla grupy docelowej żadne zmartwienie, podobnie ja cena bliska 2 mln euro. Zresztą każde z 599 dzieł sztuki ma już swojego właściciela, szaleństwo!