Mała rewolucja wśród SUV-ów

Wiele razy próbowano stworzyć definicję SUV-a. Wciąż jednak trzeba ją modernizować, bo powstają kolejne samochody, których nie da się zaszufladkować. Z tego akurat trzeba się tylko cieszyć, bo to wzbogaca rynek motoryzacyjny. Do sprzedaży trafiła właśnie nowa Mazda CX-3. Miała być grzecznym SUV-em, tymczasem z zewnątrz przypomina raczej szykowne coupé, a z racji wysokości 154 cm przerasta aktualną Astrę zaledwie o 3 cm.

Kia Soul to raczej auto wyluzowane wizualnie, które można zaliczyć do vanów. Z kolei Countryman to bliski krewny Mini, dlatego z racji powiązań rodzinnych wpasowuje się raczej w segment małych samochodów. Mimo to wszystkie uczestniczące w naszym porównaniu pojazdy bez ceregieli można jednocześnie uznać za niewielkie SUV-y. Tyle że każdy z tych samochodów ocieka indywidualnością i na swój sposób okazuje się rewolucyjnym pojazdem. Dlatego nasze porównanie ma m.in. pokazać, jak można nowocześnie interpretować podstawową definicję auta z nadwoziem typu SUV.

Mazda CX-3 naprawdę ładnie wygląda. Linie jej nadwozia ucieszą każde oko. Gorzej jest, gdy trzeba się do Mazdy zapakować lub wygodnie w niej ulokować. Z tym będą problemy, przede wszystkim z tyłu. Zgrabna linia opadającego dachu sprawia, że nad głowami brakuje miejsca, kolana mają nieustanny kontakt z oparciami przednich foteli, a dwie osoby podróżujące obok siebie muszą dotykać się rękami i nogami – a to mało komu będzie odpowiadało.

Mini okazuje się równie ciasne, jak CX-3, ale za to tylna kanapa jest tu dzielona na trzy części, w dodatku można ją nie tylko składać, lecz także przesuwać, a oparcie ma regulowany kąt. Pod względem przestronności zdecydowanie najlepiej wypada Kia. Nawet jadące z tyłu trzy długonogie osoby w kapeluszach nie będą narzekały na brak miejsca. Na walizki wygospodarowano przestrzeń bagażową o pojemności – w skrajnym przypadku – aż 1367 l. Szkoda jednak, że w normalnej pozycji tylnej kanapy kufer maleje do skromnych 238 l – Mini i Mazda zabiorą na swoje pokłady po 350 l bagażu.

W każdym z testowanych SUV-ów kierowca powinien czuć się dobrze. W CX-3 zajmuje wygodną pozycję za kierownicą z niewielkim, ale ładnie wyglądającym kokpitem, wykonanym z materiałów o dobrej jakości. Niestety, widoczność do tyłu jest ograniczona, a fotele są słabo wyprofilowane. Twardsze, ale wcale nie większe siedzenia są w Mini. Kierowcę może tu natomiast irytować kokpit, gdyż forma wzięła górę nad treścią.

Przekonująca pod tym względem jest natomiast Kia. Ma bardzo dobrze urządzone wnętrze, przyjemne siedzenia, a jej duże okna zapewniają przyzwoitą widoczność. Gdyby dodatkowo Kia zechciała zwęzić pokaźne tylne słupki, byłoby już pod tym względem idealnie.

Mazda CX-3 to zwinne auto. Jej silnik generuje 120 KM. Wprawdzie jest to najmniejsza moc w tym porównaniu, ale motor i tak góruje nad rywalami pojemnością. Pod maską CX-3 pracuje bowiem dwulitrówka, podczas gdy w Mini i Kii silniki mają po 1,6 l. Japoński samochód osiąga przy tym o 25 proc. większy moment obrotowy i jest on dostępny przy znacznie niższych obrotach, a to pozwala odjechać konkurentom.

Bez problemów i bez oglądania się na wysokie obroty Mazda rozpędza się do „setki” w czasie 9,1 s – wynik o 1,5 s lepszy od uzyskiwanych przez rywali. A jeśli CX-3 spotka na swej drodze ciężarówkę? Nie ma sprawy! Żeby rozpędzić się od 80 do 120 km/h, Mazda potrzebuje tylko 10,8 s, tym samym bije rywali na głowę, bo im na taki manewr potrzeba o 4,8 s więcej! Japoński samochód zawdzięcza swą sprawność nie tylko pojemności silnika, lecz także ostrej diecie. Waży jedynie 1218 kg (Countryman: 1335 kg, Soul: 1355 kg). Mazda jest nie tylko zwinna, lecz także oszczędna – potrzebuje 6,6 l paliwa na 100 km. Konkurentom nie udało się zejść poniżej 7 l/100 km.

Zawieszenie trudno nazwać atutem Mazdy. Z przodu twardo je zestrojono, z tyłu – miękko. W efekcie w slalomie CX-3 mocno się kołysze. Mazdę cechuje ponadto ograniczony komfort resorowania, co uwidacznia się na drogach z nierówną nawierzchnią. Na pewno sprężyny i amortyzatory powinny być lepiej zestrojone. Szkoda, bo z podłużnymi fałdami i drobnymi uskokami CX- 3 całkiem nieźle sobie radzi.

Nastawiony na zwinność Countryman nie zebrał zbyt dużej liczby punktów za komfort, przekonywał jednak świetnym prowadzeniem na zakrętach. W przypadku Kii na punktacji w kategorii „komfort” zaważyły duże, 18-calowe koła, które w czasie jazdy mocno hałasują. Ponadto w opanowaniu pojazdu na zakrętach przeszkadza nieprecyzyjny układ kierowniczy. Atutem Kii okazuje się natomiast krótka droga hamowania – 34,6 m. Mazda potrzebuje na zatrzymanie ze 100 km/h o metr więcej, a Mini niemal o 2 metry.

W Maździe oraz Mini wykorzystano radioodtwarzacz CD, natomiast w Kii zainstalowano wyłącznie odtwarzacz plików MP3. W żadnym z testowanych samochodów nie zabrakło możliwości podłączenia zewnętrznych odtwarzaczy za pomocą portów USB. Połączenie z telefonem umożliwia Bluetooth, który w Soulu i CX-3 jest w standardzie, podczas gdy w Mini za to udogodnienie trzeba zapłacić. Natomiast we wszystkich modelach dodatkowe pieniądze trzeba wyłożyć na nawigację satelitarną. Poza tym zaletą tego systemu w Maździe jest podawanie informacji w czasie rzeczywistym o korkach.

Mazda CX-3 występuje w naszym porównaniu w wersji SkyENERGY. Samochód jest droższy od Kii Soul o 2500 zł. Po doposażeniu ta różnica się zmniejsza i wynosi zaledwie 1500 zł, a w dodatku wyposażenie jest bogatsze. Godne zauważenia są niewygórowane ceny dodatkowych opcji. Za 2900 zł otrzymuje się ledowe światła (mijania, do jazdy dziennej oraz przeciwmgielne), a za nawigację satelitarną z 7-calowym ekranem dotykowym Mazda życzy sobie tylko 2100 zł.

W ocenie kosztów uwzględniliśmy topową odmianę Kii Soul – XL. Mimo to w seryjnym wyposażeniu Kia Soul nie ma: ksenonowych lub ledowych reflektorów, czujnika deszczu, systemu utrzymania pasa ruchu, a także ostrzegania o pojeździe znajdującym się w martwym polu. Za to jedynie Soul ma w standardzie podgrzewaną kierownicę (u rywali niedostępna). Poza tym dużymi zaletami koreańskiego modelu okazują się najniższa cena wśród porównywanych samochodów oraz 7-letnia gwarancja na mechanikę.

W wersji cooper Mini Countryman jest niestety drogie. Jakby tego było mało, standardowe wyposażenie okazuje się wręcz ubogie. Dopłaty wymaga wiele elementów, które w obu konkurencyjnych autach są w serii. Dotyczy to: automatycznej klimatyzacji, wielofunkcyjnej kierownicy, tempomatu, podgrzewanych siedzeń, Bluetootha, czujników parkowania, a nawet komputera pokładowego. W efekcie po doposażeniu samochód jest droższy od pozostałych bohaterów porównania o około 30 000 zł.

Czy wybrałbym Mazdę CX-3? Pewnie, że tak. Przecież ten samochód już na pierwszy rzut oka urzeka stylistyką. Spodobał mi się także silnik japońskiego SUV-a. Co z tego, że jest słabszy od jednostek konkurentów? Jak widać, 120 KM wystarczyło, żeby auto było najdynamiczniejsze w testowanym trio. Mało tego – CX-3 przy dobrych osiągach ma najniższe zużycie paliwa. Jakieś wady? Wygodniejsze powinny być siedzenia i przede wszystkim przydałoby się więcej przestrzeni z tyłu. Cieszy natomiast to, że samochód nie jest przesadnie drogi.