Nowy Nissan Qashqai 1.3 DIG-T – znaczący postęp

W środku, szczególnie w testowanej wersji Tekna+, też jest inna rozmowa niż dotąd. Przybyło miejsca i wygód. Wymuskane obicia deski, tunelu i boczków oraz miękkie tworzywa sprawiają, że ma się wrażenie siedzenia w droższym aucie niż... no dobra, o cenie za moment. Tymczasem jeszcze pochwalę Nissana za oparcie się trendom wypierania klasycznych guzików – takowe są, logicznie rozmieszczone, klarownie opisane i w połączeniu z miło klikającymi pokrętłami czynią obsługę łatwą. Są tu nawet czytelny head-up z projekcją na szybie i bezprzewodowy CarPlay.

Drobny zawód: opisy w menu bywają miejscami nieco nieudolnie przetłumaczone, a słowa poskracane. A gdy się podąża nieidealnie gładką drogą, porządne wyciszenie zakłóca... brzęczenie wibrującego środka kierownicy – śrubka więcej i byłoby cacy, a tak ma się ochotę wcisnąć tam kawałek filcu. Miło, że przy każdym starcie nie trzeba wyłączać asystenta pasa ruchu, choć podczas parkowania systemy unikania nieszczęść działają zbyt bojaźliwie i gwałtownie.

Co godne pochwały: zawieszenie tłumi nierówności o wiele sumienniej niż w poprzedniku. Wraz z 20-calowymi kołami (jak w testowanym egzemplarzu) lub napędem 4x4 Nissan funduje Qashqaiowi wielowahacz przy tylnej osi, który poprawia prowadzenie i stabilność. Wóz gładko przechodzi przez progi spowalniające, łakomie łyka też dziury i zarazem nie jest w prowadzeniu tak rozlazły, jak dotąd.

Przełożenie układu kierowniczego zostało istotnie skrócone, polecenia są szybciej przekazywane do kół. W trybie Sport opór na kierownicy staje się większy, choć pewna sztuczność zostaje. Są konkurenci dający precyzyjniejsze wyczucie kół, ale i tak jest lepiej niż dotąd. Do możliwości dynamicznych Nissana Qashqaia status quo wystarcza.

158-konne 1.3 turbo odznacza się cichą i oszczędną pracą. Mimo wsparcia układu miękkiej hybrydy ma jednak irytującą słabość poniżej 2,2 tys. obr./min. Trzeba więc częściej sięgać do drążka zmiany biegów, niż mogłoby to wynikać z 260 Nm osiąganych na papierze już przy 1800 obr./min. Nieco niezgrabnie chodzący lewarek manualnej skrzyni jest daleki od mieszadła z poprzedniej czy – o zgrozo – jeszcze wcześniejszej generacji Qashqaia, ale też nie jest w stanie zamazać tych złych skojarzeń z rzeczonej teczki wspomnień. Tu Nissan ma jeszcze lekcje do odrobienia.

Brak diesla w ofercie Nissana Qashqaia jakoś trzeba przeboleć (niebawem pojawi się ciekawa hybryda), tymczasem znany z Renault silnik pali podczas spokojnej podmiejskiej jazdy 6,2 l/100 km. Z werwą, ekspresówką i kompletem pasażerów na pokładzie 7,5 l, a w gęstym warszawskim ruchu – 10,7 l. Średnia z moich wojaży: 7,7 l/100 km.

Testowany Qashqai kosztował 160 400 zł – sporo jak na ten model, ale znośnie w obliczu obfitego wyposażenia wersji Tekna+ i cen porównywalnych konkurentów.

Swoimi luksusami Qashqai pozwala zasmakować nieco klasy premium, łączy interesującą stylistykę z dobrymi parametrami przyjemnie urządzonego wnętrza i ma też bardziej dopracowany układ jezdny niż poprzednicy – nowa generacja bestsellera Nissana robi wrażenie. Mimo że zdrożała (bez 100 000 zł nie podchodź), to wciąż dostaniecie tu więcej wyposażenia niż u konkurencji za te same pieniądze. A do tego solidne 5 lat gwarancji. Qashqai może nie jest wzorowy pod każdym względem, ale pod kreską stanowi naprawdę uczciwą propozycję. Oby też bardziej rodzinny X-Trail nowej generacji poszedł tą samą drogą. OCENA: 5+

*po odsunięciu oparcia przedniego fotela o metr od pedału hamulca (odpowiada to ustawieniu dla kierowcy przeciętnego wzrostu)