Jeździłem najwolniejszym nowym samochodem. Byłbym zadowolony, gdyby nie dwie rzeczy

"Pięćsetka" to ikona włoskiej marki. Pierwsza generacja modelu "nowożytnego" była produkowana aż przez 17 lat w fabryce w Tychach (do 2024 r.). Nie tylko z tego powodu była darzona dużą sympatią również w Polsce. Niestety, z naszego punktu widzenia, następca ponownie powstaje w turyńskiej fabryce Mirafiori (tak jak pierwsza "pięćsetka" z 1957 r.).

Aktualny Fiat 500 pojawił się na rynku już w 2020 r. Nie odniósł jednak rynkowego sukcesu, ponieważ został zaprojektowany jako stuprocentowy elektryk. W dodatku był bardzo drogi (obecnie trochę tańszy), więc stał się autem mocno niszowym. Po sześciu latach od premiery pod maską ostatecznie znalazł się silnik spalinowy, który będzie oferowany równolegle z wersją elektryczną. Czy to nie za późno? Ile kosztuje taka "pięćsetka"? Jaką ma moc? Ile zużywa paliwa? Już odpowiadam.

Tak, ale nie pełna HEV, tylko podstawowa mHEV. Oznaczenie "Hybrid" jest mylące, bo samochód jest tylko trochę hybrydowy. Ma po prostu wolnossący silnik spalinowy 1.0, wyposażony w najprostszy układ tzw. miękkiej hybrydy (alternator zintegrowany z rozrusznikiem i instalacja 12 V). Wspiera on benzyniaka, ale nie wyręcza nawet przez chwilę. To dlatego może on współpracować z ręczną skrzynią biegów. Nie pamiętam, kiedy ostatnio jeździłem fabrycznie nowym samochodem z "manualem".

Technologia mild hybrid daje o sobie znać, gdy silnik spalinowy szybko gaśnie podczas dojeżdżania do świateł (jeśli wrzucisz "na luz") oraz podczas startu, kiedy płynnie działa system start-stop, a samochód całkiem ochoczo przyspiesza. Generator odzyskuje też energię powstającą w trakcie hamowania, która trafia do minibaterii umieszczonej pod fotelem kierowcy.

Dane techniczne nie są jednak zbyt imponujące: 65 KM mocy i 95 Nm momentu obrotowego. Tak, to nie pomyłka. W przypadku standardowego, trzydrzwiowego hatchbacka (jest jeszcze Cabrio) przyspieszenie od 0 do 100 km na godz. zajmuje aż 16,2 s! To chyba najwolniejsze nowe auto osobowe na rynku… Jak to możliwe? Przecież włoski silnik 1.0 FireFly napędzał również poprzedniego Fiata 500 i nie było aż tak źle. Zgadza się, ale wcześniej silnik generował 70 KM, a sam samochód był lżejszy o ponad 100 kg. Prędkość maksymalna wynosi podobno 155 km na godz.

Przedstawiciele Stellantisu, do którego należy Fiat, twierdzą, że ze względów technicznych nie można było przerzucić mocniejszego silnika 1.2 Turbo. Nowa "pięćsetka" miała być wyłącznie elektrykiem i nie jest spokrewniona z modelami innych marek tego koncernu. Przynajmniej nie dało się tego zrobić tanio, więc postawiono na sprawdzony tandem.

Podczas jazdy typowo miejskiej nie jest tak źle, jak można by przypuszczać. Małym autem sprawnie manewrujesz po ciasnych ulicach (układ kierowniczy jest mocno wspomagany, ale dość precyzyjny), a silnik spalinowy nie daje poznać, że jest trzycylindrowy. Moim zdaniem brzmi dużo lepiej niż konstrukcja Stellantisu. Pozycja za spłaszczoną u dołu kierownicą nadal jest wysoka, choć jest znacznie wygodniej niż w poprzedniku. Ponadto zawieszenie całkiem nieźle tłumi nierówności (pod obciążeniem nie radzi sobie już tak dobrze).

Niestety czar pryska powyżej 50-60 km na godz. Wtedy robi się głośniej, a auto już tak ochoczo się nie rozpędza. Dynamika jak w dostawczaku, i to załadowanym. Trzeba mieć to na uwadze, włączając się do ruchu czy planując wyprzedzanie. Plus za to, że skrzynia jest sześciobiegowa — przełożenia są krótsze, a ostatnie powoduje, że w środku jest przyjemnie powyżej 100 km na godz. Na co dzień brakuje jednak "automatu". Ciągłe operowanie sprzęgłem przy dzisiejszym natężeniu ruchu w dużych miastach nie jest komfortowe.

Spalinowy Fiat 500 nie jest też zbyt oszczędny. Podczas codzinnej jazdy po Warszawie komputer pokładowy wskazywał zużycie benzyny na poziomie ok. 7 l/100 km. Poza miastem spadało ono poniżej 6 l. Zapisane średnie spalanie z 1700 km ze średnią prędkością 52 km na godz., więc można uznać, że w trasie mieszanej, wyniosło równe 7 l/100 km. Zdecydowanie za dużo jak na dzisiejsze czasy. Producent deklaruje, że średnie spalanie wynosi 5,3 l/100 km.

Pomimo upływu lat "pięćsetka" nadal wygląda bardzo dobrze, nawiązując do oryginału sylwetką i wieloma detalami (m.in. podwójnymi światłami z przodu). Testowany egzemplarz to wersja specjalna Torino, która podkreśla swoje pochodzenie. Wyróżnia się m.in. zarysem panoramy tego miasta umieszczonym na kokpicie, szkicami historycznej "pięćsetki" i napisami "Made in Torino" na uchwytach drzwi oraz tapicerką w pepitkę. Zamki są elektryczne — w środku pojawiły się przyciski zamiast tradycyjnych klamek (na dole drzwi znajdują się awaryjne dźwignie).

Nawiązań do poprzedniej "pięćsetki" jest zdecydowanie więcej. Kierowca ma przed oczami charakterystyczną "budkę" z zestawem wskaźników. Oczywiście dziś są one cyfrowe, nie analogowe. Na środku kokpitu znajduje się panoramiczny ekran dotykowy o przekątnej 10,25 cala, który działa tak sobie, tzn. wolno. W tej wersji nie ma nawigacji, ale można podłączyć smartfon (bezprzewodowe funkcje Apple CarPlay i Android Auto działają bezproblemowo). Sterowanie klimatyzacją i głośnością radia/muzyki wyprowadzono poza ekran — to wygodne.

Duży panel deski rozdzielczej jest polakierowany w kolorze karoserii. W tym przypadku to interesujący lakier Zielony Ocean, który jest kameleonem zmieniającym odcień w słońcu. Dźwignia skrzyni biegów znajduje się wysoko, a jej gałka przypomina czarną kulę bilardową. Wszystkie te designerskie zabiegi sprawiają, że nie zwracamy uwagi na mocno plastikowe wnętrze. Fajny jest nawet oldskulowy dźwięk kierunkowskazu.

Przeszkadza za to, że fotel kierowcy po złożeniu nie wraca do wcześniej ustawionej pozycji. Oczywiście z tyłu miejsca nie ma zbyt wiele. Około 180-litrowy bagażnik wystarczy na codzienne potrzeby. Po złożeniu oparcia kanapy jego pojemność wzrasta do 440 l. Zadziwiająco duży jest schowek przed pasażerem.

Cennik spalinowego Fiata 500 otwiera kwota 81 tys. 800 zł za bazową wersję Pop. Testowana, specjalna odmiana Torino to wydatek co najmniej 89 tys. 900 zł. Wersja spalinowa miała być tania... Mimo to na pokładzie nie ma kamery cofania (w tym przypadku to nie przeszkadza), elektrycznie sterowane szyby nie mają funkcji auto podczas zamykania, a system bezkluczykowy nie jest do końca bezkluczykowy. Uruchomisz silnik przyciskiem, ale żeby otworzyć drzwi czy bagażnik, musisz nacisnąć przycisk na pilocie.

Najwyższa wersja La Prima kosztuje niecałe 99 tys. zł. Do tego lakier metalizowany i przekraczamy 100 tys. zł. Przypomnę, że mówimy o typowo miejskim hatchbacku z segmentu A. Dziś trudno jest oferować tanie samochody, kiedy muszą być one wyposażone w obowiązkowe, drogie systemy bezpieczeństwa. Z tego powodu ten segment praktycznie wyginął.

Cukierkowy Fiat 500 ma coś w sobie, jednak nawet w nowej, spalinowej wersji to propozycja dla fanów marki, którzy są w stanie zapłacić dużo za włoski styl i przymknąć oko na niedociągnięcia. Za wzrost sprzedaży Fiata na rynku samochodów osobowych ma odpowiadać nowa Grande Panda, czyli miejski crossover, a niską ceną kusić przypudrowana, wiekowa Pandina. Wielka szkoda, że "pięćsetka" nie jest choć trochę bardziej dynamiczna, nie ma automatycznej skrzyni w opcji i nie jest przynajmniej o 10 tys. zł tańsza. Wtedy z całą pewnością widywalibyśmy ją częściej na ulicach.