Volkswagen Polo 1.0 TSI DSG – technologiczny update podkreślony wąsikiem

Ledowe światła, asystent pasa ruchu, centralna poduszka powietrzna czy 8-calowe wirtualne zegary są teraz seryjne. Można też mieć matrycowe reflektory, które mimo tylko 8 LED-ów na każdą stronę sprawnie regulują oświetlany obszar bez oślepiania innych kierowców.

Aktywny asystent pasa ruchu w codziennej jeździe po mieście potrafi drażnić, więc szybko nabiera się nawyku wyłączania go po każdym uruchomieniu silnika. Za to w trasie, w parze z adaptacyjnym tempomatem, czyni Polo autem niemal półautonomicznym – kierowcy pozostaje trzymanie rąk na kierownicy, która dzięki czujnikom pojemnościowym sprawnie wyczuwa chwyt.

Funkcja zwana przez Volkswagena "IQ Drive Travel Assist" w teście jednak nadmiernie zwalniała przed nadchodzącymi ograniczeniami prędkości, a w korkach nie była skora do samodzielnego ruszania, nawet jeśli zatrzymanie trwało tylko kilka sekund.

Ponadto o bezpieczeństwo sprawnie dbają: czujnik martwego pola z wykrywaniem ruchu poprzecznego, system unikania kolizji z wykrywaniem pieszych i rowerzystów, czujnik zmęczenia kierowcy i hamulec wielokolizyjny (automatycznie aktywuje hamulce po pierwszym zderzeniu, by zapobiec kolejnym).

Podobnie jak dotąd, Polo błyszczy świetną pozycją za kierownicą, wygodnymi fotelami i wnętrzem tak obszernym, że czwórka dorosłych z małym bagażem uda się na dalszą wycieczkę. O ile nie jestem fanem zastępowania w VW paneli klimatyzacji z pokrętłami i guzikami nowymi dotykowymi, które wymagają odrywania wzroku od jezdni, o tyle cieszę się, że modernizacja nie poszła na tyle daleko, by tak samo "unowocześnić" przyciski na kierownicy.

W naszych pomiarach Polo wykazało się dobrą dynamiką, nawet lepszą niż w danych producenta. Ale w teście spalania zużyło średnio 6,2 l/100 km zamiast obiecanych 5,5. W mieście zużycie waha się od 6,2 do 8 l/100 km, na autostradzie 7,0-7,4 i tylko pod miastem można zmieścić się w mniej niż 6 l/100 km.

Trzycylindrowe 1.0 i 7-stopniowe DSG pozwalają płynnie ruszać spod świateł (nawet ze start-stopem) i pełzać podczas parkowania. Choć 200 Nm jest dostępne przy 2000 obr./min, to poniżej tej wartości silnikowi "nie bardzo się chce" i w ruchu miejskim, kiedy zachodzi potrzeba żwawszego manewru, przydaje się tryb manualny skrzyni lub ożywiające ją ustawienie S. W trybie D z kolei po odpuszczeniu gazu przekładnia przechodzi w tryb żeglowania.

Niefortunnym połączeniem są 17-calowe koła i zbędny w takim aucie pakiet z obniżonym o 15 mm zawieszeniem oraz trybami jazdy – wyraźnie cierpi na tym komfort resorowania, adaptacyjnych amortyzatorów w Polo nie ma. Układ kierowniczy działa precyzyjnie, ale – nawet po ustawieniu trybu Sport – relatywnie lekko.

Do bardzo przestronnego wnętrza i licznych ergonomicznych czy dynamicznych zalet Polo teraz możemy zaliczyć także bogaty pakiet układów asystujących, z których wiele jest seryjnych – to jednak też winduje cenę bazową, nie ma nic za darmo. Pocieszające jest to, że z uwagi na wciąż dość klasyczną koncepcję obsługi kokpitu i niezłą ogólną uniwersalność może być alternatywą dla Golfa, który w oczach tradycjonalistów stał się zbyt futurystyczny. Dzięki modernizacji Polo bezsprzecznie nadal gra pierwsze skrzypce w swojej klasie. Z takim wyposażeniem jednak jest to już dawny cenowy poziom segmentu C.

*po odsunięciu oparcia przedniego fotela o metr od pedału hamulca (odpowiada to ustawieniu dla kierowcy przeciętnego wzrostu)