Które kombi z dieslem jest najlepsze?

Najwcześniej pojawił się Volkswagen Passat kombi (w 2005 r.), następnie Ford Mondeo (wiosna 2007 r.), później Mazda 6 (prezentacja jesienią 2007 r.) i na końcu Toyota Avensis (na rynku od grudnia 2008 r.)

Najniższy próg załadunku ma Mazda 6, następny jest Ford Mondeo, później Volkswagen Passat, a na końcu Toyot Avensis.

Ford Mondeo z lat 2007-14 nie tylko kusi zaletami użytkowymi, lecz także zapewnia przyjemność z jazdy i rozsądne koszty eksploatacji. Przede wszystkim to jedno z największych 10-letnich kombi w klasie, które do tego dobrze się prowadzi (nawet przy obciążeniu), często ma bogate wyposażenie i korzystną relację ceny do wieku.

Wysoko oceniamy też 2-litrowego turbodiesla. To już nie jest zawodny silnik Forda, stosowany w poprzedniku, lecz motor zapożyczony z koncernu PSA. Wyróżnia się wysoką kulturą pracy, niezłą dynamiką (zwłaszcza w mocniejszych odmianach 140 i 163 KM), a także dobrą trwałością. Generalnie to świetny wybór w tym modelu. Owszem, dziś coraz częściej zawodzi w nim osprzęt, jednak nie jest to wynikiem niskiej trwałości, lecz dużych przebiegów (300-400 tys. km to norma). Pamiętajcie, że opisywane Mondeo (właśnie w wersji kombi) było jednym z najpopularniejszych aut flotowych – nie brakuje pojazdów z dużymi przebiegami (często licznik jest cofnięty!). Na pocieszenie: można liczyć na rozsądne koszty napraw.

Jakość materiałów raczej przeciętna, ale wyposażenie często jest bogate.

Bagażnik ma poj. 554-1745 l – jest duży i ustawny. Także próg załadunku jest dość niski.

Rdza coraz częściej atakuje podwozie, korozję znajdziecie też na śrubach od regulacji tylnego zawieszenia, drobne hałasy we wnętrzu, elektryczne problemy z klimatyzacją, uszkodzenie wiązki przewodów w okolicy nadkola, luzy w zawieszeniu i układzie kierowniczym. Silnik 2.0 TDCi jest trwały, ale ze względu na duże przebiegi wielu aut dość często niedomaga osprzęt.

Ford Mondeo to nam się podoba - sporo miejsca w kabinie, pakowny i obszerny bagażnik, duża ładowność, udany 2-litrowy turbodiesel, dobre prowadzenie, bogate wyposażenie wielu egzemplarzy. Ford Mondeo to nam się nie podoba - Dużo samochodów poflotowych (spore przebiegi, ogólne wyeksploatowanie), problemy z korozją niektórych elementów podwozia.

Zaprezentowana jesienią 2007 r. Mazda 6 2. generacji (na rynku od 2008 r.) to auto warte uwagi, choć też niepozbawione wad. Jeśli chodzi o trwałość, to wypada dość dobrze – mało problemów mechanicznych, stabilna elektryka. Korozja? Nie jest takim problemem jak w pierwszej generacji modelu, ale tu i ówdzie rdza się pojawia. Uwaga: w kombi spotkaliśmy się z przypadkami dostawania się wody do wnętrza, co było następstwem złego zamocowania relingów, a także szwankującego zamka tylnej klapy. Generalnie podczas oględzin karoserii radzimy wzmóc czujność! Za to wysoko oceniamy wnętrze. Owszem, nie jest megaprzestronne, ale zostało ładnie zaprojektowane, jest ergonomiczne i wykonane z tworzyw o niezłej jakości. Wyposażenie większości aut jest bogate.

Bagażnik wersji kombi ma dwa oblicza – gorsze, gdy na pokładzie jest komplet pasażerów (519 l), i bardzo dobre, po złożeniu kanapy (1751 l). Niestety, słabym punktem modelu są diesle. Najbardziej ryzykowna okazuje się porównywana 2-litrówka (140 KM). Lepszy wybór stanowi silnik 2.2 CD, choć – jak twierdzą mechanicy – najmniej problemów sprawiają benzyniaki, spośród których polecamy 147-konną wersję z wtryskiem pośrednim.

Ładny projekt, dobra jakość wykonania, często bogate wyposażenie.

519 l podczas jazdy z piątką pasażerów to średni wynik, ale po złożeniu kanapy jest 1751 l.

Przypadki dostawania się wody do wnętrza przez mocowania relingów (wersja kombi), przypadki korozji elementów podwozia, awarie elektrycznego wspomagania kierownicy, w dieslu 2.0 zatyka się smok olejowy, kłopoty z DPF-em (przybieranie poziomu oleju), natomiast w 2.2 – głównie problemy z łańcuchowym napędem rozrządu.

Mazda 6 to nam się podoba - Atrakcyjny wygląd nadwozia, dobre własności jezdne, duży bagażnik po złożeniu kanapy, satysfakcjonująca trwałość podwozia, popyt na rynku. Mazda 6 to nam się nie podoba - Problematyczne diesle, szczególnie 2-litrowy motor, coraz częstsze kłopoty z korozją elementów podwozia, przeciętna wielkość bagażnika.

Ten samochód nie powala wyglądem, ma przeciętnej wielkości kabinę i wysoką cenę zakupu, a mimo to sprzedaje się naprawdę dobrze. Trochę to efekt renomy Toyoty, trochę popularności modelu, fakty są jednak takie, że do zakupu Avensisa III trzeba podchodzić z dystansem. Owszem, lista poważnych usterek nie jest zbyt długa, ale są awarie drogie w naprawie. Dotyczy to szczególnie silników Diesla. Zarówno 2-litrówka, jak i motor 2.2 zmagają się z kłopotem przepalającej się uszczelki pod głowicą (przy 150-200 tys. km), co doprowadza do deformacji bloku i konieczności kosztownej naprawy. Problem ten dotyczy silników z początkowych lat produkcji, na które zresztą Toyota rozszerzyła gwarancję.

Zdarzają się też awarie skrzyń biegów i elektrycznego hamulca ręcznego. Poza tym zawodzą drobiazgi. Ciekawostka: wiosną 2015 r. pod maskę Avensisa zaczęły trafiać diesle zapożyczone od BMW – 1.6 i 2.0. To wersje z niezbyt udanej rodziny N47. Toyoty wyposażone w te motory mają jeszcze niewielkie przebiegi, do tego korzystna z punktu widzenia trwałości jest wymiana oleju co 15 tys. km. Tak czy inaczej, na razie nie słychać o poważnych awariach. Walory użytkowe Avensisa kombi są przyzwoite. Miejsca w kabinie jest nieco mniej niż u porównywanych rywali, natomiast pojemność bagażnika (543-1610 l) to solidna średnia w klasie.

Wygląd karoserii Avensisa nie chwyta za serce, wnętrza – również.

Poj. 543-1610 l to dobry wynik. Zdarzają się wersje z szynami do mocowania bagażu.

Przeciętna wydajność wentylacji, zamarzające dysze spryskiwaczy, awarie elektroniki sterującej hamulcem ręcznym (powód to zatarte linki „ręcznego”), nietrwałe przekładnie – zużycie łożysk w skrzyni manualnej, uszkodzenia CVT i przekładni automatycznej, w dieslach 2.0 i 2.2 przypadki przepalenia uszczelki pod głowicą, co prowadzi do deformacji ścianki cylindra.

Toyota Avensis to nam się podoba - dość duży popyt na rynku (co sprawia, że Avensis trzyma cenę), dość trwałe zawieszenie, solidne silniki benzynowe oraz układ elektryczny. Toyota Avensis to nam się nie podoba - kosztowne awarie skrzyń biegów - manualnych i CVT, przeciętna jakość wykonania wnętrza, wysoka cena, dość dużo samochodów poflotowych, nie najlepsze prowadzenie.

Duży wybór na rynku, bardzo dobre walory użytkowe, świetny dostęp do zamienników, powszechnie znana technika – choć Passat B6 w wersji kombi ma wiele zalet, radzimy podchodzić do niego z dystansem. Co prawda, wyeliminowano w nim kilka wad poprzednika, m.in. wyraźnie uproszczono nietrwałe i drogie w naprawie przednie zawieszenie, poprawiono też materiały wykończeniowe, ale z drugiej strony model ten zaliczył wiele wpadek – dotyczą głównie silników, a szczególnie porównywanego 2 litrowego diesla. Początkowo pod maskę trafiła odmiana z pompowtryskiwaczami, która do dziś zmaga się z wieloma problemami (często drogimi!).

W 2008 r. pojawiła się zmodernizowana wersja z wtryskiem CR – cichsza, trwalsza, ale też niewolna od kilku problemów. Generalnie jednak, jeśli ktoś upiera się przy Passacie B6, to lepiej się rozejrzeć właśnie za 2-litrówką z CR. Mocnym punktem odmiany kombi są walory transportowe – poj. bagażnika wynosi 603-1731 l, sporo miejsca jest w kabinie, nieźle wypada też ładowność. Ceny są różne. Najtańsze nierozbite auta z kierownicą po lewej kosztują ok. 15 tys. zł, a ceny dobrze wyposażonych modeli z końca produkcji oscylują w granicach 30 tys. zł.

Auta z importu kuszą bogatym wyposażeniem, ale ich stan często jest kiepski.

Można narzekać na trwałość, ale nie na wielkość bagażnika kombi – poj. 603-1731 l.

Korozja w autach z początku produkcji (np. klapa bagażnika), zmatowiałe reflektory, awarie modułów blokady kierownicy i komfortu, usterki sterowania klimatyzacją, elektrycznego hamulca ręcznego, usterki diesla 2.0 – z PD: pompowtryskiwaczy, głowicy, napędu pompy oleju, osprzętu; z CR: awarie pompy wysokiego ciśnienia, przepustnicy, kłopoty z DPF-em.

Volkswagen Passat to nam się podoba - świetny dostęp do zamienników i warsztatów specjalizujących się w naprawie aut Grupy VW, funkcjonalne wnętrze, duży bagażnik, dobry komfort jazdy. Volkswagen Passat to nam się nie podoba - usterkowy diesel 2.0 (szczególnie w wersji z PD), kłopoty z elektroniką, dużo aut wyeksploatowanych i powypadkowych, wysoka cena zakupu.

Zwycięzcą porównania zostaje Mondeo 2.0 TDCi. Nie dość, że zapewnia świetne walory transportowe, to do tego często jest bogato wyposażone, ma udanego diesla pod maską i nie kosztuje przesadnie dużo. Drugie miejsce: Passat kombi – jego bagażnik jest również pojemny, a diesel z wtryskiem common rail nie jest już tak awaryjny, jak wcześniejsza wersja z pompowtryskiwaczami. Volkswagenowi po piętach depcze Toyota, bo jeśli jej diesel przeszedł już zabiegi naprawcze, potencjalnych problemów nie ma zbyt wiele, a walory użytkowe bagażnika są dość dobre. A Mazda? Nie z dieslem! Z benzyniakiem 2.0 walczyłaby o prymat z Toyotą.