Lepiej kupić nowszą Skodę Kodiaq czy starsze, ale bardziej prestiżowe Volvo XC90 II?

By odpowiedzieć na to pytanie, odwiedziliśmy zaprzyjaźnionych mechaników, by ocenili oba auta pod kątem awaryjności. Zajrzeliśmy też do przepastnego archiwum testów Auto Świata, by przypomnieć sobie, jak oba auta sprawują się w codziennym użytkowaniu. Na tej podstawie wystawiliśmy obu SUV-om oceny, które wyłoniły zwycięzcę.

Na XC90 2. generacji fani Volvo czekali kilkanaście lat i gdy auto zaprezentowano, zachwytom nie było końca. Ciekawy design, dobre wykończenie, nowoczesna technika – ten samochód miał wszystko to, czego oczekiwano od prestiżowego SUV-a z prawdziwego zdarzenia. Zresztą nawet dziś, po blisko już 10 latach od debiutu, auto nadal wygląda świeżo i atrakcyjnie, jest nowoczesne i zapewnia wysoki komfort jazdy. Wiele zapowiadało, że z XC90 już się pożegnamy, ale Volvo, widząc nieszczególnie duże zainteresowanie elektrycznym EX90, postanowiło zachować w ofercie XC90, w 2024 r. poddając je tylko kolejnemu, delikatnemu liftingowi.

Niestety, w egzemplarzach z początku produkcji szwankowała elektronika, która często doprowadzała do unieruchomienia pojazdu. Trzeba tu jednak zaznaczyć, że z największymi problemami zmagały się auta z lat 2015-16, a przede wszystkim odmiana hybrydowa T8, z którą nawet dziś nie każdy serwis potrafi sobie poradzić. Czy więc odpuścić zakup Volvo XC90 II? Nie, ale radzimy celować w jak najmłodsze samochody (najlepiej po liftingu – w 2019 r.) i szerokim łukiem omijać wersję T8 (plug-in). Rocznik 2019 będzie jednak wymagał uzbierania dodatkowych kilkudziesięciu tysięcy złotych do założonej sumy 100 tys. zł.

Nadwozie SUV 5d: wym. 4950/1923/1776 mm, rozstaw osi 2984 mm, poj. bagaż. 683-1886 l, prześwit 238 mm (z pneumatyką 227-267 mm).

Silniki benz., R4, wtrysk bezpośredni, turbo, od 300 KM dodatkowo kompresor: 2.0/250 (T5), 250 (B5), 253 (T5 Pol.), 254 (T5), 300 (B6), 310 i 320 (T6), 326 KM (T6 Pol.); turbodiesle, R4: 2.0/190 (D4), 225 i 235 (D5), 235 (B5), 240 KM (D5 Pol.); hybrydy plug-in: 390 i 408 (T8 T.E.), 421 (T8 T.E. Pol.), 456 KM (T8 Rech.).

Drobne zastrzeżenia do jakości skórzanej tapicerki – foteli i boczków drzwi.

Problematyczna, szczególnie w początkowej fazie produkcji modelu – konieczne częste aktualizacje oprogramowania. Znamy też przypadki korozji wiązki hamulca pomocniczego.

W dieslach: podwyższone zużycie oleju silnikowego (auta do 2016 r. – konieczna wymiana tłoków i pierścieni), wycieki oleju z tylnego simmeringu, przypadki pękniętego bloku, niedomagania zaworu EGR, uszkodzenie przewodu wylotowego z turbosprężarki, co skutkuje brakiem mocy. W benzyniakach przypadki usterek sondy lambda i katalizatora.

Podobnie jak w XC60 II, przeciętna trwałość dolnych wahaczy przednich (nadal ich zakup to spory wydatek), a także kłopoty z kompresorem pneumatyki w mroźne dni (dostaje się woda i zamarza).

Trudno o jednoznaczną ocenę. Jeśli wszystko działa, jak należy, to świetny samochód. Atrakcyjnie wygląda, jest nowoczesny i komfortowy. Niestety, nie jest wolny od wad technicznych. Ryzykowne są auta z początku produkcji i hybryda plug-in (T8).

W czasach kiedy na rynku coraz trudniej o przestronne vany, duży SUV to idealny kandydat na praktyczne auto rodzinne. Škoda Kodiaq doskonale sprawdzi się w tej roli, tym bardziej że dostępna jest także w 7-osobowej wersji. Trzeba tylko pamiętać, że miejsca w trzecim rzędzie nadają się raczej wyłącznie do okazjonalnego użytku, a z kompletem pasażerów brakuje wtedy miejsca na bagaże. Przy 4-5 pasażerach na pokładzie miejsca jest pod dostatkiem.

Wnętrze starannie wykończono, obsługa jest intuicyjna. Wiele egzemplarzy ma bogate wyposażenie, nie tylko w dziedzinie komfortu, ale również w kwestii systemów asystujących. Szeroka gama silników – od 1.4 TSI aż po mocne dwulitrowe motory TSI i TDI, rozwijające w topowych wersjach nawet (odpowiednio) 245 i 240 KM. Mocniejsze silniki występują z napędem 4x4, ale nawet wersja Scout, z offroadowymi gadżetami, nie jest terenówką, choć bojowo wygląda.

Pierwsza generacja Kodiaqa, szczególnie ta po faceliftingu, wciąż wygląda bardzo nowocześnie, mimo że w salonach zastąpiła ją już druga generacja tego modelu.

Nadwozie SUV 5d: wym. 4697/1882/1660 mm, rozstaw osi 2791 mm, poj. bagaż. 650-2065 l, prześwit 191-193 mm.

Silniki benzynowe, R4, 16V, turbo, wtrysk bezpośredni (TSI): 1.4/125 i 150, 1.5/150, 2.0/180, 190 i 245 KM (wersja RS); turbodiesle, R4, 16V (TDI): 2.0/150, 190, 200 i 240 KM (RS).

Akcje naprawcze dotyczące m.in. poluzowanej osłony silnika, która może dotykać turbosprężarki, co w skrajnych przypadkach grozi nawet pożarem. Niewłaściwe zamocowanie pedału hamulca oraz siedzeń w drugim rzędzie – w autach regularnie serwisowanych takie usterki usuwano podczas przeglądów.

Usterki systemów multimedialnych, błędy wynikające z niedopracowanego oprogramowania, często wystarcza aktualizacja.

Wycieki oleju, problemy z gromadzącymi się w dolocie nagarami (zarówno w TDI, jak i w TSI), usterki pompy cieczy i paska rozrządu w 2.0 TDI. Przy wyższych przebiegach problemy ze skrzyniami dwusprzęgłowymi i sprzęgłami haldex napędu 4x4 – głównie z powodu zaniedbań serwisowych.

Szybkie zużywanie się tylnych hamulców, stuki z zawieszenia.

Kodiaq to bardzo wszechstronne auto, jest bardzo przestronny, komfortowy, praktyczny, a do tego całkiem nieźle wygląda. Są też wersje, które spodobają się kierowcom lubiącym auta o sportowym zacięciu – RS występuje z silnikami TSI i TDI.

Wygrał rozum. Przewaga na korzyść Kodiaqa jest tym większa, że w założonym budżecie nie kupimy już mniej kapryśnych egzemplarzy Volvo XC90 po faceliftingu. Trzeba jednak przyznać, że oba auta są niezwykle udane i godne polecenia, choć w przypadku flagowego Volvo zastrzeżeń jest więcej niż w Skodzie, szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę egzemplarze sprzed wspomnianego faceliftingu. Plusem w przypadku obu aut jest szeroka oferta - na rynku nie brakuje egzemplarzy krajowych, co ułatwia przeglądanie historii serwisowej i wypadkowej.