Seat odświeżył Aronę łącznie z jej cennikiem. Już nią jeździłem

Seat Arona ma nowy przód ze zmienionymi reflektorami i zderzakami, a elementem, który odróżnia model 2026 od poprzednika, jest sześciokątny wlot powietrza z grubą kratką również o sześciokątnych oczkach. Nowe są wzory felg, odświeżono także wnętrze. To pierwsze wrażenie, zanim jeszcze zajmiemy miejsce za kierownicą.

Arona jest dość zgrabnym autem miejskim, które teraz nazywa się bardziej światowo — miejskim crossoverem. Ma 4164 mm długości, 1780 mm szerokości i 1530 mm wysokości.

Rozstaw osi to 2566 mm — i ten parametr jest najważniejszy, bo warunkuje ilość miejsca w kabinie, przede wszystkim na tylnej kanapie. Ilość miejsca na fotelach przednich jest zadowalająca, nawet osoby wysokie, o wzroście nieco ponad 180 cm nie będą narzekały.

Przednie fotele mają regulację wysokości (dźwignią), kierownicę można regulować na wysokość i wzdłużnie — pozwala to na optymalne dopasowanie. Przednie fotele są obszerne, wygodne, kubełkowe, w testowanej wersji FR mają zintegrowane zagłówki z oparciami. Podłokietnik między przednimi fotelami jest krótki, niewygodny.

Z tyłu na kanapie są teoretycznie trzy miejsca, ale jak w większości miejskich aut środkowe jest niewygodne i należy je traktować jako "awaryjne", gdy musimy przewieźć na kanapie trzy osoby na krótkim dystansie. Z tyłu osoby o wzroście powyżej 180 cm będą narzekać na mało miejsca na nogi.

Wnętrze nowej Arony jest spokojne, przejrzyście zaprojektowane, bez udziwnień i ekstrawagancji. Dotykowy ekran o przekątnej 9,2 cala służy do obsługi m.in. multimediów i nawigacji. Obsługa jest prosta, intuicyjna. Na pochwałę zasługuje kamera cofania — obraz jest wyraźny, a dodatkowe linie pomagają kierować szczególnie podczas cofania

W testowanej wersji był także (opcjonalny) wirtualny ekran o przekątnej 10,25 cala — kierowca może wybrać jeden z trzech sposobów wyświetlania informacji na nim.

Deska rozdzielcza wykonana jest z dwóch rodzajów plastiku — góra w delikatny wzorek, dół z gładkiego, ale twardego plastiku. Wloty powietrza mają charakterystyczne pierścienie w jasnym kolorze i "ząbkami". Tu mam wątpliwości, czy z czasem nie będzie się na nich zbierał kurz, a jego usunięcie będzie utrudnione.

Testowana wersja miała silnik 1.5 TSI o mocy 150 KM skonfigurowany ze skrzynią automatyczną, 7-biegową DSG. Sterować nią można na kilka sposobów: wybierając D, czyli tryb automatyczny, wybierając M, co pozwala zmieniać biegi ręcznie, można też sterować biegami za pomocą łopatek przy kierownicy.

Wersja automatyczna ma jeszcze tryb S, czyli sportowy. W tym trybie silnik, skrzynia i zawieszenie stają się bardziej dynamiczne, obroty silnika wzrastają o ok. 500/min w porównaniu z trybem w pełni automatycznym. Różnica w zachowaniu auta jest wyraźnie odczuwalna. Oczywiście idzie za tym także zwiększone zużycie paliwa. Średnie zużycie w trybie Normal na dystansie ok. 500 km wyniosło 7,3 l/100 km.

Na dobrą ocenę zasługuje bagażnik Arony — ma pojemność 400 l, regularne kształty, przy złożonych oparciach kanapy i fotelu przedniego pasażera przesuniętym maksymalnie do przodu można przewieźć przedmiot o długości 150 cm. Oczywiście o szerokości oparcia fotela pasażera, czyli ok. 50 cm. Szersze przedmioty, które muszą zmieścić się za fotelem kierowcy, mogą mieć maksymalną długość ok. 140 cm. Gdy kanapa jest zajęta i oparcia nie można złożyć, do bagażnika włożymy przedmioty o długości 50-55 cm.

Testowany egzemplarz Arony FR 1.5/150 KM z 7-biegową skrzynią DSG kosztuje (po uwzględnieniu 10-tysięcznego rabatu) nieco ponad 121 tys. zł. Wersja podstawowa z trzycylindrowym silnikiem 1.0/95 KM i manualną skrzynią biegów jest znacznie tańsza — kosztuje 85 tys. 300 zł.