Skoda Kodiaq 2.0 TDI Sportline – niedźwiedzie zdolności

Można ubolewać nad wymieraniem vanów, ale akurat pakowny Kodiaq oferuje niezłą alternatywę – to prawdziwie rodzinna bestia, która w 5-osobowej wersji mieści aż 835 l bagażu (trzeci rząd foteli w opcji). Tę przestrzeń da się regulować, zmieniając pozycję tylnych siedzeń, i nawet gdy się je przesunie nieco do przodu, to nadal zapewniają wystarczająco miejsca. Kodiaq ze swoją długością 4,7 m potrafi zmieścić więcej niż niejeden 5-metrowy SUV.

Drugi popisowy numer Škody to funkcjonalne gadżety. Z nowości w poliftowym Kodiaqu właścicieli kamerek ucieszy nowe złącze USB, umieszczone przy lusterku wstecznym – kabel zasilający nie musi już przebiegać naokoło. Natomiast pasażerów lubiących sobie uciąć drzemkę w podróży – opcjonalny „pakiet komfortowego snu premium”, zawierający koc w saszetce, wysuwane z zagłówków kołnierze, podpórki pod stopy, szyby akustyczne i rolety. Klasa biznes to jeszcze nie jest, ale ekonomia premium – już tak.

W wersji Sportline Kodiaq zupełnie nie wygląda na misiowatego ojca rodziny: sportowo stylizowane zderzaki, czarne grill i detale nadwozia, do tego w opcji aż 20-calowe felgi i lakier „Błękit Race” – pod przedszkolem wstydu nie będzie między białymi i szarymi SUV-ami premium w leasingu. Do środka nieco sportowego klimatu wnoszą: bardzo wygodne siedzenia ze zintegrowanymi zagłówkami i sztywniejszymi boczkami, z tapicerką z mikrofibry, czarna podsufitka i sportowa kierownica.

Z 200-konnym dieslem pod maską jeździ się może jeszcze niezbyt sportowo (takie wrażenia ma zapewniać Kodiaq RS), ale już całkiem energicznie. W teście zmierzyłem 7,4 s od 0 do 100 km/h – jest funkcja launch control, która usprawnia szybkie ruszanie, bowiem bez niej sprint trwa 8,6 s. Silnik osiąga 400 Nm przy 1750 obr./min i kiedy chce się pojechać żwawiej, można łatwo przestawić skrzynię w tryb sportowy. Programów jazdy przygotowano aż 6, do tego jest jeszcze ustawienie offroad.

Fajnie, że można je przełączać wielokrotnym kliknięciem guzika „Mode”. W Octavii np. guzik tylko wywołuje menu, tryb wybiera się na ekranie, co wydłuża proces. Kokpit Kodiaqa pozostał tradycyjnie guzikowy, brakuje ich tylko przy samym ekranie.

2.0 TDI nie kryje swojej dieslowości, nieco burczy i lekko, choć nie irytująco, wibruje – to nie ten typ, którego pomyliłbyś z elastyczną turbobenzyną. W połączeniu z DSG stanowi zgrany tandem, opóźnienie przy ruszaniu jest znośne, ale jednak zauważalne. Po odpuszczeniu gazu DSG wchodzi na bieg jałowy, obroty spadają do ok. 1000 na minutę i ten zabieg oszczędności paliwa dwusprzęgłowa skrzynia stosuje nawet przy prędkościach miejskich.

W ten sposób Kodiaq w mieście potrafi się zadowolić 6,7-8,1 l/100 km. Poza miastem z lekkim gazem schodzi nawet do 5,6 l. Przy 120 km/h zmierzyłem równie imponujące 6 l, przy 140 km/h (ale z wiatrem od kierunku jazdy) – 8 l/100 km.

Dobre wrażenie pozostawia też prowadzenie – pewne i bezpieczne, nie ma się wrażenia jazdy ociężałym gigantem. Przy 20-calowych kołach na pewno warto zamówić adaptacyjne zawieszenie DCC, które poprawia komfort resorowania.

Kodiaq jest wyjątkiem, bowiem wśród SUV-ów diesle są coraz mocniej wypierane przez hybrydy plug-in. Ale jeśli zależy ci na maksimum przestrzeni w kabinie i na zasięgu w trasie przy dobrych osiągach, to TDI, mimo rozbudowanego układu oczyszczania spalin i konieczności dolewania AdBlue, nadal przekonuje uniwersalnością. Lifting radykalnie Kodiaqa nie zmienił, zmiany w wyglądzie dodają mu dynamizmu, a w wersji Sportline to już w ogóle. Za 230 000 zł oczywiście można już rozważać SUV-a marki premium, ale na pewno nie z tak bogatym i funkcjonalnym wyposażeniem, jak w tym przypadku. Škoda oferuje dużo udogodnień. OCENA: 5+

*po odsunięciu oparcia przedniego fotela o metr od pedału hamulca (odpowiada to ustawieniu dla kierowcy przeciętnego wzrostu)

*2000 kg w wersji 7-miejscowej