Czy to samochód dla sprzedawcy roku? Test Skody Octavii Sportline

Sportline’a wyróżniają bardziej dynamicznie stylizowane zderzaki i czarne detale galanterii nadwozia, co szczególnie w połączeniu z czerwonym lakierem "dodaje mocy". Jeśli dany pracownik nie ma historii szkód felg w firmowych autach, to można mu też zamówić dwukolorowe "19-ki", które lepiej pasują do wizerunku tej wersji niż seryjne "18-ki". W trakcie testu jeszcze większe wrażenie zrobiły na nas możliwości opon i hamulców: ze 100 km/h do zatrzymania Octavia potrzebowała ok. 34 m.

W kabinie podróże służbowe umilają sportowe fotele z oddychającą tkaniną i profilowana kierownica z podciętym wieńcem – dobre punkty styczności z autem, choć z takim wyglądem siedzenia mogłyby jeszcze bardziej otulać ciało.

Kokpit doznał w tej generacji Octavii skoku jakościowego (materiałowe obszycie deski) i technicznego (czytelne wirtualne zegary oraz head-up), zachował wysoki poziom praktyczności (gadżety, schowki), ale pod względem obsługi mogłoby być lepiej. Przy dużym ekranie z konfigurowalnym menu, logicznym interfejsem i bezprzewodowym CarPlayem brakuje guzików skrótów. Sterowanie absorbuje uwagę. Także brak przycisku ze słuchawką na kierownicy oznacza, że np. oddzwanianie wymaga więcej niż dwóch kliknięć. Dwa kliknięcia wykonuje się za to po każdym starcie, by odłączyć automatycznie aktywującego się inwazyjnego asystenta pasa ruchu. A sterowanie głosowe nie wszystkie polecenia rozumie na tyle dobrze, bym odczuwał chęć używania go przy każdej okazji.

Na szczęście wykorzystanie przestrzeni w nadwoziu jest – typowo dla tej marki – bezkonkurencyjne. Za każdym razem zdumiewa mnie, jak ogromna przestrzeń (600 l) kryje się pod klapą. Warto dopłacić do elektrycznego jej unoszenia.

Awans z 1.5 TSI na 2.0 TSI kosztuje 23 850 zł – poza 40 KM dostaje się też 7-stopniową skrzynię DSG i napęd 4x4, który pomaga wykorzystać 190 KM i 320 Nm większego silnika. Jednostka ma bardzo wysoką kulturę pracy, płaskowyż maksymalnego momentu rozciąga się od 1500 od 4100 obr./min i przy wsparciu układu Launch Control rozpędza ważącą 1531 kg Octavię w 7 s od 0 do 100 km/h.

Podczas zwykłego startu spod świateł DSG reaguje jednak z lekkim opóźnieniem. Dodajcie do tego działanie start-stopu i już nie ruszycie pierwsi spod świateł. Za to nie ma szarpania i w każdym momencie skrzynię da się ożywić trybem S. Podczas szybkiego ruszania na śliskim zdarza się, że przednie koła zabuksują, zanim sprzęgło wielopłytkowe zaprzęgnie do pracy tylną oś.

W prowadzeniu Octavia Sportline zachowuje swoją nienarzucającą się zwinność, ale nawet w ustawieniu Sport układ kierowniczy dość lekko pracuje. Opcjonalne amortyzatory mają dwa tryby sztywności, przydatne wobec takich możliwości napędu. Komfort tłumienia jest satysfakcjonujący mimo niskoprofilowych opon.

Średnio 7,3 l/100 km na naszej pętli to też zadowalający wynik. W mieście trzeba liczyć się z 8-11 l/100 km, na autostradzie – 7-8 l, a pod miastem da się zejść do 6 l/100 km. To zauważalnie więcej niż w 1.5 TSI, ale też mniej niż pali np. 2-litrowy RS.

Przy wszelkich swoich zaletach Octavia Sportline 2.0 TSI ma zasadniczy problem: w jej cenie można mieć już mocniejszą o 55 KM i bardziej sportową wersję RS. Za 190-konnym Sportline’em przemawia jednak napęd na 4 koła. Uwaga na boku: możliwością wyboru 2-litrowego silnika w tej klasie mocy Škoda zawstydza chociażby Mercedesa, który do klasy C proponuje turbodoładowane 1.5. Dziwne czasy... A Škoda naprawdę fajna i praktyczna.

*po odsunięciu oparcia przedniego fotela o metr od pedału hamulca (odpowiada to ustawieniu dla kierowcy przeciętnego wzrostu)