Mercedes E 300 Coupé – afirmacja opanowania

A może po prostu nie chciałem przed sobą przyznać, że charakter Mercedesa E 300 Coupé także mi bardzo pasował? Wobec ceny niemal 400 000 zł, z czego 140 000 zł stanowiły opcje, można być pod wrażeniem. A najbardziej podobało mi się to, że wzbudzał te emocje, które Mercedes powinien.

Z mocą 258 KM z 4-cylindrowej turbobenzyny i wspomagającego ją 14-konnego elektrycznego rozrusznika-generatora Mercedes E 300 Coupé przyspiesza w 6,3 s od 0 do 100 km/h – prędko, ale zbyt wolno, by ścigać się np. z BMW 430i (258 KM). Raz, że wcale nie są to równi sobie rywale, a dwa, że w Mercu w ogóle nie chce się tak mocno wciskać gazu. E 300 ze zważonymi przez nas 1846 kg jest nielekkie i trochę daje to odczuć w gwałtowniejszych manewrach czy też przy hamowaniu: 37,9 m po rozgrzaniu tarcz to mało sportowy wynik.

Do dostojności Mercedesa E Coupé bardziej niż tryb Sport pasuje Comfort, czy nawet zupełnie spokojny Eco. Skrzynia rusza z 2. biegu. Czasem leniwie redukuje, zdarza jej się też szarpnąć, w trybie ręcznym i tak sama zmieni bieg na wyższy, ale... generalnie pracuje mądrze i płynnie. Po zdjęciu nogi z gazu pozwala żeglować z wyłączonym silnikiem i robi to chętniej w trybie Eco niż Comfort.

Dwulitrówka dzięki elektrowsparciu włącza się błyskawicznie, ale czasem z lekką wibracją. Jest słyszalna, brzmi godnie jak na 4 cylindry, oczywiście, 2 więcej by tu pasowały jeszcze lepiej. E 300 potrafi być dość oszczędne, kiedy wykorzystuje się potencjał 9-biegowej skrzyni i miękkiej hybrydy: na ekspresówce zadowala się 6,2 l/100 km, na drodze krajowej 6,7 l. Przy 140 km/h zużycie rośnie już do 8,2, w mieście trzeba liczyć od 9 do 13 l/100 km.

Kierownica jest duża i masywna. Koła reagują na skręt precyzyjnie i z kurtuazyjną pobieżnością raportują kierowcy, co trzeba. Opcjonalne pneumatyczne zawieszenie sprawia, że po większości nierówności wóz płynie. Nieco szorstko jednak reaguje na uskoki jezdni i progi – winne mogą być niskoprofilowe opony run flat. Czasem też ma się wrażenie, jakby tył podskakiwał.

Mimo pięknej linii nadwozia widoczność jest dobra. Dzięki precyzyjnym czujnikom i świetnej kamerze 360 stopni bez stresu parkuje się „na centymetry”, pozostali asystenci też działają bardzo dobrze. Pojemnościowe czujniki na kierownicy sprawniej niż kiedyś monitorują obecność rąk na niej. Za to pola dotykowe służące do obsługi multimediów nadal wymagają sporo precyzji, a bardzo rozbudowane multimedia – dużo uwagi.

Pogadać i pożartować z głosową asystentką też można, choć nie zawsze dochodzi się do porozumienia. Nowa aplikacja na pokładzie to Dashcam, czyli funkcja nagrywania obrazu wokół auta w razie „sytuacji na drodze” – ale najpierw trzeba podłączyć pendrive.

Zostawiając rzeczy przyziemne: wybitną sztuczką E Coupé jest przewiewność i otwartość kabiny po opuszczeniu 4 bocznych szyb – nie ma tu bowiem środkowych słupków. Można jeszcze odsunąć szklany szyberdach, aktywować wentylację w fotelach, dać się delikatnie wymasować i posłuchać koncertu na sprzęcie Burmestera – pomaga się opanować, tak jak cały wóz.

Hej, Mercedes, co sądzisz o BMW? – zapytałem. „Uważam, że jest świetne, konkurencja pobudza biznes” – odparła. Klasa E Coupé jednak tak naprawdę bezpośrednich rywali nie ma. Gra oczko wyżej niż BMW „4-ka” czy Audi A5, jest bardziej dostojna, komfortowa, odprężająca i tradycyjna. Dokładnie taka, jak tego od Mercedesa oczekuję, i równie satysfakcjonujące jest poczucie luksusu, którym tak bogato wyspecyfikowany egzemplarz otacza kierowcę. Miękkohybrydowa „300-ka” najlepiej odnajduje się podczas spokojnej jazdy i w dalekich trasach, choć do takiego charakteru pewnie jeszcze lepiej pasowałby diesel z dwoma cylindrami więcej. OCENA: 5/6

*po odsunięciu oparcia przedniego fotela o metr od pedału hamulca (odpowiada to ustawieniu dla kierowcy przeciętnego wzrostu)

*Pakiet Premium Plus