Czy warto kupić nowe auto na LPG? Paragony ze stacji kuszą, ale są warunki

Jedną z nielicznych marek, które oferują nowe samochody z fabrycznymi instalacjami LPG, jest Renault. Taką opcję znajdziemy w modelach Clio, Captur i Symbioz. Do testu wybrałem pośredni wariant, czyli modnego, miejskiego SUV-a. Co ciekawe, dwupaliwowy napęd Eco-G kosztuje tyle samo, co bazowa wersja benzynowa — od 95 tys. zł w odmianie Evolution lub od 107 tys. zł w bogato wyposażonej Techno. To interesująca alternatywa dla droższych hybryd.

W dodatku niedawno we wszystkich wspomnianych modelach Eco-G pojawił się mocniejszy silnik 1.2. Generuje 120 KM mocy (+20) i 200 Nm momentu obrotowego (+30), więc poprawił nieco osiągi samochodu — przyspieszenie od 0 do 100 km na godz. skróciło się do 12 s.

Nie ma różnicy ani w cenniku, ani w wyglądzie Captura. Zupełnie nie widać, że jest to wersja na gaz. Nie ma dodatkowych oznaczeń na nadwoziu, a korek LPG znajduje się pod klapką wlewu paliwa. Co ważne, kierowca nie musi korzystać z wkręcanej przejściówki, aby zatankować. W środku, po lewej stronie kolumny kierowniczej, znajduje się dodatkowy przycisk do ręcznego przełączania zasilania.

Co jednak najważniejsze, instalacja gazowa jest zintegrowana z samochodem, ponieważ została zamontowana w fabryce, a nie u dilera. To oznacza przystosowanie silnika do zasilania LPG (ma wzmocnione gniazda zaworowe) i pełną gwarancję producenta, a komputer pokładowy samochodu "widzi" drugi układ. Wskazuje zasięg, przejechany dystans i zużycie LPG — tak samo, jak robi to w przypadku benzyny. Nie musisz posiłkować się akcesoryjnym wskaźnikiem lub jeździć na oko od tankowania do tankowania.

Pozytywnie zaskakuje pojemność butli gazowej, która wynosi aż 50 l (wcześniej było to 40 l). Znajduje się w miejscu koła zapasowego, więc na pokładzie nie ma nawet dojazdówki. Na szczęście w trasie nie musiałem korzystać z zestawu naprawczego. Jak można się domyślać, zmalał bagażnik — z 422 do 311 l. To dość mało nawet na wakacje we dwójkę. Sytuację ratuje przesuwana tylna kanapa. Gdy odsuniemy ją maksymalnie do przodu, pojemność wzrasta do 425 l. My skorzystaliśmy z wolnej przestrzeni z tyłu. Przy czterech osobach na pokładzie raczej nie obędzie się bez boksu dachowego — spotkałem kilka takich Capturów po drodze.

Samochodem podróżuje się tak samo przyjemnie, jak na benzynie. Zupełnie nie czuć momentu przełączania z jednego paliwa na drugie — informuje o tym tylko kontrolka na ekranie. Ruszasz zawsze na benzynie, jednak latem wystarczy chwila i jedziesz już na gazie. Bez obaw, w kabinie nie czuć żadnego zapachu.

Dynamika jest przeciętna, jednak wystarczająca do sprawnej, bezpiecznej jazdy, nawet z pełnym bagażnikiem po autostradzie. Nie czuć różnicy w osiągach — może minimalnie jest ona na korzyść benzyny albo to tylko złudzenie. 120-konny silnik o pojemności 1,2 l jest trzycylindrowy, więc ma dość "szorstki" dźwięk podczas rozpędzania samochodu, który nie każdemu się spodoba. To samo dotyczy ręcznej skrzyni biegów. W Capturze i Symbiozie na gaz nie jest dostępny "automat". Ponadto dowiedziałem się, że raczej nie ma co liczyć, że pojawi się on w ofercie. Taka możliwość jest za to w Clio oraz Daciach Sandero i Duster.

Na plus jest to, że biegi wchodzą pewnie, precyzyjnie, a skoki lewarka nie są zbyt długie. O ręcznej zmianie przełożeń łatwo zapomnieć, korzystając z adaptacyjnego tempomatu. Dobrze, że Captur nie jest mięciutkim "francuzem" — zachowano odpowiedni balans w zestrojeniu zawieszenia i układu kierowniczego. Komfort jazdy jest przyzwoity, jak na auto tej klasy, ale nie ma co liczyć, że podczas jazdy z prędkością autostradową w środku będzie cichutko.

Pochwały należą się za wystrój wnętrza i użyte materiały. Tekstylna tapicerka jest przyjemna w dotyku, z przodu w zasięgu ręki znajduje się sporo miękkich plastików. Fotele mają praktyczne pokrowce na suwak, więc można je zdjąć i uprać. W długiej trasie w ustawieniu odpowiedniej pozycji przeszkadza jednak brak regulacji lędźwiowej. Na to samo narzekaliśmy też w nowym Clio.

Od wersji Techno mamy duży cyfrowy wyświetlacz wskaźników, a także system multimedialny openR link z wbudowanymi usługami Google. Ekran dotykowy ma idealny rozmiar (nieco ponad 10 cali) i pionowe ustawienie, więc korzysta się z niego bardzo wygodnie. Mapy nawigacji działają jak na smartfonie — możesz wyszukiwać punkty po nazwach i sprawdzać korki. Obsługa multimediów i systemów asystujących jest na najwyższym poziomie. Podczas testu ekran zawiesił się dosłownie raz, ale ogólnie nie było z nim problemów. Osobne przyciski służą m.in. do obsługi klimatyzacji. Niestety jest ona tylko jednostrefowa.

Większa butla to większy zasięg i rzadsze wizyty na stacjach. Zatankowany do pełna Captur pokazywał, że przejedzie 600 km na LPG i 800 km na benzynie. Renault chwali się, że łączny zasięg w optymalnych warunkach może wynieść nawet 1500 km. To ma znaczenie podczas wyjazdu za granicę: zatankujesz oba zbiorniki w kraju i nie musisz przejmować się droższym paliwem. Z drugiej strony, kupując auto na gaz, starasz się nie jeździć na droższej benzynie. Tak też postanowiłem zrobić podczas naszej podróży, przy okazji sprawdzając, jak jest z dostępnością autogazu poza Polską.

Najpierw przez dwa dni pojeździłem trochę po Warszawie. W takich warunkach miejski SUV potrzebował ok. 8,5 l gazu na 100 km. Trwały wakacje, więc ruch był płynny. To nie przeszkodziło, żeby następnie na tym samym zbiorniku dojechać do granicy ze Słowacją w Chyżnem. Tankujemy na ostatniej stacji po polskiej stronie i ruszamy dalej.

U naszych południowych sąsiadów autogaz jest sprzedawany prawie na każdej stacji, w dodatku w podobnej cenie — w drugiej połowie sierpnia kosztował ok. 0,75 euro za litr. W sumie nie musieliśmy tankować nie tylko na Słowacji, ale także na Węgrzech. Zatrzymaliśmy się na kilka dni w Budapeszcie, gdzie nie korzystaliśmy z auta. Pełny zbiornik LPG z Polski wystarczył aż do granicy ze Słowenią, do której zmierzaliśmy w dalszej kolejności. W sumie wyszło ok. 600 km.

Po drodze obserwowałem pylony mijanych stacji paliw. Na Węgrzech na wielu z nich dostępny jest autogaz, ale kosztował ponad 4 zł/l — średnio 345 forintów. Tuż przy granicy węgiersko-słoweńskiej zapaliła się rezerwa. Do prawie pustego zbiornika zatankowaliśmy 45 l gazu (zawsze wchodzi trochę mniej z powodów bezpieczeństwa), który za granicą ma skrót GPL.

Spalanie LPG kształtowało się od ok. 8 l/100 km w warunkach polskich, gdzie dopuszczalna prędkość na autostradach i drogach ekspresowych jest najwyższa, do nawet 6,5 l podczas spokojniejszej jazdy na odcinkach z wieloma ograniczeniami do 110-100 km na godz. w Słowenii. Przejazd przez Słowację, gdzie przeważały górskie drogi krajowe, dał wynik ok. 7 l.

Z moich obserwacji wynika, że spalanie na gazie jest o ok. 1-1,5 l wyższe niż na benzynie. Wszystkie wyniki uzyskałem w domyślnym trybie jazdy "Comfort". Podczas całej podróży kilka razy układ przełączył się niezauważalnie z LPG na benzynę, by po krótkim czasie wrócić do zasilania gazowego. Wyniki są więc mniej dokładne niż zwykle.

W Słowenii zatrzymaliśmy się nietypowo na wybrzeżu nad Adriatykiem. Jego długość wynosi tylko 46 km. To nieoczywisty, ale godny polecenia kierunek wakacyjny. Krótkie przejazdy po Koprze, Izoli i Piranie (w międzyczasie była też wycieczka do jaskiń w Postojnej) dały wynik 7,3 l LPG na "setkę". Najmniej poza miastem komputer wskazał poniżej 6 l. W tym kraju autogaz był najdroższy — litr kosztował niecałe 1 euro.

Znowu tankowanie do pełna i podróż do Włoch, konkretnie nad jezioro Garda. Włochy są drugim (po Polsce) krajem w Europie pod względem popularności LPG. Byłem przekonany, że znajdę go tak, jak u nas, praktycznie na co drugiej-trzeciej stacji. Tak było podczas podróży od Triestu do Werony. Autogaz, czyli GPL, kosztował 0,76-0,88 euro za litr, czyli ok. 3,30-3,80 zł. Całkiem znośnie, podczas gdy cena benzyny to 2 euro z plusem. Niestety włoskie autostrady są jednymi z najdroższych w Europie. Nie ma winiet, obowiązuje na nich system bramkowy. 288-kilometrowy odcinek z Triestu do Peschiera del Garda kosztował 21,5 euro. Prawie tak drogo, jak na koncesyjnej autostradzie A2.

Zaskoczenie pojawiło się również podczas kręcenia się po okolicy i drodze powrotnej do Polski. Okazało się, że w Trydencie nie ma zbyt wielu stacji z LPG, przeważają małe obiekty. Przy autostradzie również nie było tego paliwa. Znalazłem jeden punkt, ale z obsługą i dużo wyższą ceną, wynoszącą prawie 1 euro za litr. Najprawdopodobniej wynika to ze specyfiki tego regionu Włoch i bliskich powiązań z Austrią, gdzie LPG to raczej ciekawostka.

Na pełnym zbiorniku Captur przejechał spod Bolzano prawie do granicy z Czechami. To ok. 680 km, więc spalanie wyniosło 6,6 l/100 km. W tym kraju bez problemu zatankowaliśmy LPG, jednak jego cena wynosiła prawie 4 zł/l. Dalej postanowiliśmy jednak jechać na benzynie, aby sprawdzić łączny zasięg dwupaliwowego Captura. Dojechaliśmy do Warszawy, a komputer pokładowy wskazał zużycie na poziomie 5,8 l/100 km oraz 90 km zasięgu.

W sumie trasa liczyła ok. 3500 km. Przyjmijmy równą wartość dla łatwiejszych rachunków oraz załóżmy, że spalanie na LPG wyniosło 7,5 l na 100 km. Przy cenie 3 zł za litr cała podróż kosztowałaby niecałe 780 zł. Gdybyśmy tankowali wyłącznie w najdroższych miejscach za granicą po ok. 4 zł za litr, koszt paliwa wzrósłby do 1050 zł. Dla porównania ta sama trasa na benzynie przy niższym spalaniu (6,0 l/100 km) i polskiej cenie (7,60 zł/l) kosztowałaby niecałe 1600 zł. W skrajnym przypadku, czyli przy cenie paliwa ponad 2 euro za litr, czyli prawie 9 zł, suma ta wzrosłaby jeszcze o 285 zł.

Wszystko zależy od oczekiwań i sposobu użytkowania samochodu. Przy obecnych cenach koszty jazdy będą bardzo niskie, o wiele niższe niż na benzynie, a w trasie może nawet niższe niż w hybrydzie. Jeśli rocznie robisz duże przebiegi, eksploatacja nowego samochodu na LPG będzie opłacalna. W przypadku Renault Captur nie musisz dopłacać do instalacji podczas zakupu samochodu, więc od razu zaczynasz oszczędzać. Nie będziesz też mieć problemów z gwarancją fabryczną.

Nie ma jednak samych plusów. Możesz wybrać tylko jeden silnik trzycylindrowy, który jest nieco głośny i ma przeciętną dynamikę, choć poprawiono ją względem poprzedniej generacji. W dodatku w tym modelu silnik współpracuje wyłącznie z ręczną skrzynią biegów. To największa wada w obecnych czasach. Z drugiej strony za Capturem Eco-G przemawia cena — o 15 tys. zł niższa od miękkiej hybrydy z tym samym poziomem wyposażenia oraz o 20 tys. zł niższa od pełnej hybrydy.