Wziąłem Porsche 911 GT3 Touring do spokojnej jazdy po mieście. Nie zawsze trzeba "kłaść" gaz

Jeździłem samochodem, którego istnienie trudno racjonalnie uzasadnić. Porsche 911 GT3 Touring stoi w pewnej sprzeczności z pierwotną koncepcją tego modelu. Mamy tu bowiem do czynienia z wersją, która otrzymała wyczynowy silnik, twarde zawieszenie i torowe dodatki aerodynamiczne, po czym... odebrano jej potężne skrzydło, a całą sylwetkę subtelnie ugrzeczniono. Mimo tej wizualnej powściągliwości, pod maską wciąż drzemie 4-litrowa jednostka o mocy 510 KM. To prawdziwy wilk w owczej skórze – torowy potwór w eleganckim garniturze. Skoro więc wygląd stał się bardziej stonowany, uznałem, że i ja spróbuję poruszać się nim w sposób cywilizowany.

Gdy odbierałem kluczyki, myślałem, że spokojna jazda będzie bułką z masłem. Przecież wystarczy tylko pilnować ograniczeń prędkości i nie wciskać zbyt mocno pedału gazu. To oczywiście niesamowicie złudne myślenie, tym bardziej że za plecami pracuje sześciocylindrowy wolnossący bokser o mocy 510 KM, oferujący 450 Nm momentu obrotowego. Pierwsza setka pojawia się tutaj w 3,4 s, a samochód może osiągnąć 320 km na godz. To jest kosmos, szczególnie jeśli mamy w perspektywie codzienną przepisową jazdę po mieście, czyli głównie z prędkościami 50-80 km na godz. Po pierwszym wciśnięciu gazu już było wiadomo, że nie będzie łatwo utrzymać się w ograniczeniach.

Silnik rozpędza 911 do 50 km na godz. dosłownie w mgnieniu oka. Ruszam, mrugam i już jest 50, czyli koniec rozpędzania. Sama jazda była jednak normalna i niczym się nie różniła od popularnych aut, z tym wyjątkiem, że zawieszenie jest bardzo twarde, więc odczuwa się większość dziur i nierówności. Działanie zawieszenia było jednak dość specyficzne, czego doznałem już w 718 Spyder RS. Było twardo, nawet bardzo twardo, ale nie narzekałem na niewygodę. Dopiero po dodatkowym usztywnieniu, zawieszenie na zwykłych drogach potrafiło być nieznośne.

Wygody dodawały też zaskakująco wygodne kubełkowe fotele. To bez dwóch zdań najlepsze "kubły" na rynku, mające dodatkowo wyjmowane poduszki zagłówków, by można było zmieścić się z kaskiem. Są regulowane na wysokość i długość. Kąta pochylenia oparcia w tym modelu się nie reguluje.

Ku mojemu zaskoczeniu, GT3 Touring okazuje się niezwykle posłuszne i ułożone podczas spokojnej jazdy miejskiej. Największe wrażenie zrobiła na mnie kultura pracy silnika na niskich obrotach oraz fakt, że hałas w kabinie — mimo szczątkowego wyciszenia — wcale nie jest uciążliwy. Wynika to m.in. z faktu, że przy miejskich prędkościach jednostka ta nie musi rozwijać skrzydeł. Zapas momentu obrotowego jest tak duży, że wystarczy lekkie muśnięcie gazu, by sprawnie nabierać prędkości bez konieczności wchodzenia w górne rejestry obrotomierza.

911 GT3 Touring dostarcza frajdy z jazdy nawet na miejskich arteriach. Przyczyn należy upatrywać w fenomenalnym brzmieniu i błyskawicznej reakcji na gaz. Dzięki nim każde przyspieszenie staje się przyjemnością, a przecież nikt nie zabroni nam dynamicznego startu spod świateł, o ile nie łamiemy ograniczeń prędkości. Trzeba jednak zachować czujność — mocniejsze ruszenie natychmiast powoduje zerwanie przyczepności, co bywa zdradliwe, zwłaszcza na wilgotnej nawierzchni.

Ponadto, gdy pierwsza ekscytacja mocą nieco opadnie, szybko okazuje się, że w mieście na szaleństwa nie ma ani miejsca, ani ochoty. Gęsty ruch, wszechobecna sygnalizacja i progi zwalniające skutecznie studzą zapał. Przed tymi ostatnimi ratuje opcjonalny system unoszenia przedniej osi, który pozwala zwiększyć standardowy, 100-milimetrowy prześwit o dodatkowe 30 mm. Mimo tego udogodnienia wciąż trzeba uważać, bo zbyt pewne najechanie na przeszkodę może skończyć się przytarciem tylnego dyfuzora. Ryzyko jest spore, dlatego progi – zwłaszcza te krótkie i wysokie – najlepiej pokonywać z dużą rezerwą prędkości.

911 GT3 Touring charakteryzuje się jeszcze obecnością miejsc siedzących w tylnym rzędzie, ale jeśli miałby to być argument przemawiający za kupnem tego modelu, to mimo wszystko lepiej traktować tę przestrzeń jako dodatkowe miejsce na bagaże. Ewentualnie to świetne miejsce na dziecięcy fotelik, bo punkty Isofix są obecne. Dla dorosłych ani na głowę, ani na nogi miejsca nie będzie. W dodatku nie ma zagłówków.

Okazuje się zatem, że choć Touring może sprawdzić się w roli auta do odwożenia dzieci do przedszkola, to całodzienne załatwianie spraw na mieście bywa już nieco irytujące. Głównym problemem są wspomniane wcześniej „kubły”. Mają one bardzo mocno rozbudowane boki, przez co przy każdym zajmowaniu miejsca uderza się biodrem w ich twardy, wyprofilowany rant. Podobnie jest przy opuszczaniu kabiny. O ile przy okazjonalnych przejażdżkach nie ma to większego znaczenia, o tyle częste wsiadanie i wysiadanie z czasem staje się po prostu bolesne.

Porsche 911 GT3, pozycjonowane zaledwie o krok od maszyn czysto wyścigowych, ma istotną zaletę — na tor można nim dojechać na kołach. Dotyczy to każdej wersji tego modelu. Nie oszukujmy się — właściciel takiego auta powinien przynajmniej raz na jakiś czas zabrać je w jego naturalne środowisko. Jak zatem GT3 sprawuje się w drodze na tor? Sprawdziłem to, zabierając wersję Touring na autostradę.

W tych warunkach nie ma mowy o wykorzystaniu pełnego potencjału maszyny. Nawet próba wbicia silnika na maksymalne obroty (a kręci się on aż do 9000 obr./min!) jest możliwa właściwie tylko na drugim biegu, który "kończy się" przy 110 km/h. Maksymalną dozwoloną prędkość osiąga się więc już na trzecim przełożeniu.

Układ napędowy obsługiwany jest przez 7-biegową skrzynię PDK, która imponuje błyskawicznym tempem pracy. To tutaj najwyraźniej widać, że przełożenia zestrojono pod kątem toru, a nie autostrady. Podczas jazdy z prędkością 120 km na godz. na najwyższym biegu, obrotomierz wskazuje ok. 3500 obr./min. W połączeniu z ograniczonym wyciszeniem kabiny sprawia to, że wewnątrz jest po prostu głośno. Kilkusetkilometrowa trasa może okazać się męcząca, nawet mimo fantastycznego brzmienia boksera. Niemniej, po dotarciu do celu GT3 Touring natychmiast rewanżuje się genialnym prowadzeniem, precyzją i dawką emocji. Jego żywiołem są zakręty, gdzie dzięki wolnossącej jednostce moc oddawana jest w sposób niezwykle liniowy.

Wracając jednak do kwestii codziennego użytkowania — na dalszy wyjazd można się nawet spakować, bo do bagażnika wejdą dwie walizki kabinowe. I co najciekawsze, silnik wcale nie ma dużego apetytu na paliwo, oczywiście biorąc pod uwagę jego możliwości. Na autostradzie można wycisnąć spalanie na poziomie nawet 10 l/100 km, a w mieście podskoczy ono do ok. 18-19 l/100 km w dużych korkach. W moim przypadku po przejechaniu ok. 230 km, głównie w mieście, średnie spalanie wyniosło 17,9 l/100 km. Dużo? Jak na miejskie auto — owszem, ale jak na 510-konnego potwora — wcale nie tak źle.

Podsumowując, czy da się takim potworem jeździć na co dzień przepisowo? Da się. Czy da się czerpać z tego przyjemność? Tak, bo 911 GT3 Touring to inżynieryjny majstersztyk, który wywołuje uśmiech nawet stojąc w korku. Oczywiście, ten test codziennego użytkowania takiego samochodu jest nieco z przymrużeniem oka, ale warto wiedzieć, że nie tylko wyciskanie siódmych potów daje frajdę w tym samochodzie, ale też dźwięk, prowadzenie, a nawet patrzenie. I to prawdopodobnie jest największa magia Porsche 911, a GT3 Touring tylko to potwierdza.