Opel Grandland to ideał SUV-a: tak wynika ze specyfikacji. Sprawdziłem, jak jest w praktyce

To już nie jest kompakt. Opel Grandland przesiadł się do klasy średniej. Mimo to nie zadziera nosa i na dzień dobry uśmiecha się ceną: bazowa wersja kosztuje w promocji już 133 tys. 100 zł, czyli o 15 tys. zł taniej niż zwykle. Wpisuję pierwszy plus.

Patrzę na wymiary, na pojemność bagażnika, parametry silnika oraz zużycie paliwa i co tu dużo mówić — opisują idealnego rodzinnego SUV-a. Jak jest naprawdę?

Po pierwsze, ogromne wnętrze — i to nawet jak na standardy SUV-ów klasy średniej. Mam 188 cm wzrostu, a i tak na tylnej kanapie czuję się jak w wielkiej limuzynie. Szofer, poproszę do Nicei.

Na dodatek deska rozdzielcza przed pasażerem przedniego siedzenia jest lekko przesunięta w stronę przedniej szyby, więc i sam pasażer może się przesunąć z fotelem do przodu, ofiarowując siedzącemu za nim jeszcze więcej miejsca na nogi. Dopisuję drugi plus.

Zresztą tym z przodu też jest miło, bo mają kocią łapę. To nazwa jednego z kilku programów masażu zaszytych w przednich siedzeniach AGR Intelli-Seat Pro. Zresztą pal licho masaż — nawet bez niego to jedne z najlepszych foteli wśród samochodów za mniej niż pół miliona złotych. Niestety, AGR Intelli-Seat Pro nie są dostępne w bazowej wersji wyposażenia Opla Grandlanda, a i w dwóch wyższych wymagają dopłaty jako część Pakietu Nappa: 8000 zł w odmianie GS i 5000 zł w Ultimate. Daję więc pół plusika.

Trzeci duży plus jest za trzy przełączniki w środkowej konsoli. Niby totalny banał, ale przynajmniej dzięki nim zmienię temperaturę i siłę nawiewu klimatyzacji, nie tracąc drogi z oczu. Co ciekawe, Citroen C5 Aircross ich nie ma, choć jest bliskim kuzynem Opla Grandlanda, firmowanym przez ten sam koncern Stellantis.

SUV Opla ujmuje też wysoką jakością materiałów wykończeniowych. Wprawdzie część tworzyw jest twarda, ale i tak są miłe dla oka i w dotyku. Który to już plus? Czwarty?

Piąty wpada za duży, szeroki i regularny bagażnik o pojemności 550-1645 l (choć jego krawędź mógłaby biec nieco niżej) i za sporo fajnych schowków w przedziale pasażerskim. Równie duże uznanie za bardzo dobrą widoczność we wstecznym i bocznych lusterkach. Przyda się podczas jazdy. Uwaga, ruszamy.

Testowa odmiana Opla Grandlanda miała 145-konny napęd hybrydowy z 3-cylindrowym silnikiem spalinowym 1.2 i jednostką elektryczną. Przyspieszenie 0-100 km na godz. na papierze nie robi dużego wrażenia — to aż 10,2 s. Subiektywnie wygląda to lepiej, ale nadal nic specjalnego.

Za to wnętrze Opla Grandlanda jest przyjemnie wyciszone. Wprawdzie spalinowy element napędu hybrydowego nieco burczy, ale nie jest to uciążliwe, a jedynie mało szlachetne.

Grandland ma dość twarde zawieszenie, ale z tym jest podobnie jak z burczeniem — nie przeszkadza. Przeciwnie, nierówności są sprawnie wytłumiane.

A co z zużyciem paliwa? Jaki wynik wyburczy hybrydowy napęd?

Mało. Bardzo mało. Kiedy w piątkowe przedpołudnie pokonałem przeszło 25 km trasą S79, Południową Obwodnicą Warszawy i drogą wojewódzką, Opel Grandland zużył mi zaledwie 3,6 l/100 km!

Przestronny, ergonomiczny, cichy, oszczędny, całkiem dynamiczny i z dużym bagażnikiem. No i niedrogi. Opel Grandland okazał się świetnym rodzinnym SUV-em. Idealnym? Nie, ale gdyby miał jeszcze bardziej komfortowe zawieszenie… Kuzyn Citroen pokazuje, że to możliwe.