Pojechałem nowym Renault Clio do Berlina. Jak hybryda spisuje się na autostradzie?

Nowe Renault Clio testujemy przez trzy miesiące, więc możemy mu się dokładnie przyjrzeć z każdej strony i sprawdzić w różnych warunkach drogowych. Do tej pory francuski hatchback, ale produkowany w Turcji, zbierał pozytywne opinie głównie dzięki niskiemu spalaniu w mieście i okolicach, dobrej dynamice i nowoczesnemu wnętrzu ze "smartfonowymi multimediami", na czele z Google Maps.

Czy równie przyjemnie będzie podczas długiej podróży autostradą z wysoką prędkością? To zdecydowanie bardziej wymagające warunki dla każdego samochodu. Akurat zmieniliśmy w Clio opony na letnie i ruszyłem w trasę z Warszawy do Berlina i z powrotem. Już odpowiadam, jak było.

Moc hybrydowego układu napędowego Clio wzrosła do 160 KM, co jest zasługą zastosowania większego silnika spalinowego (1.8 z wtryskiem bezpośrednim zamiast 1.6). Ma on mocne, elektryczne wsparcie — główny silnik ma niecałe 50 KM, drugi to rozrusznik-alternator HSG.

Hybrydowe Clio okazuje się szybkim (8,6 s do "setki") i dynamicznym autem, co czuć również na autostradzie. Nie było sytuacji, żebym mógł powiedzieć, że autu brakowało mocy. Jechaliśmy we dwójkę i z pełnym bagażnikiem. Ten nie ma rekordowo dużej pojemności (309 l), ale bez problemu pomieści dwie walizki kabinowe obok siebie i dodatkowe pakunki po bokach i na górze.

Pełna hybryda od Renault nie "wyje", nie męczy nawet podczas długiej podróży z wysoką, jednostajną prędkością. Przy 130-140 km na godz. w środku robi się wyraźnie głośniej, ale nadal jest akceptowalnie. Nowe Clio jest lepiej wyciszone niż wiele większych samochodów.

Skrzynia biegów nie jest bezstopniowa ani dwusprzęgłowa. Renault postawiło na dość nietypową w "cywilnych" samochodach przekładnię kłową — ma cztery biegi dla silnika benzynowego i dwa dla elektryka. W sumie do wyboru jest 15 trybów pracy, którymi automat steruje w zależności od okoliczności. Zdarza się, że mocniej szarpnie, ale z reguły pracuje bezproblemowo.

Podczas monotonnej trasy nieoceniony jest adaptacyjny tempomat z utrzymywaniem pasa ruchu, kontrolą martwego pola i wykrywaniem przeszkód. Jest bardziej komfortowo i bezpieczniej. Kilka razy zdarzyło mu się "odkryć" dziwne ograniczenie prędkości i zwolnić bez powodu, ale ogólnie działa poprawnie. Brakować może jedynie wyświetlacza HUD na przedniej szybie, żeby rzadziej odrywać wzrok od drogi (nie ma go nawet w opcji). Przednie fotele są podgrzewane i całkiem wygodne (nie za miękkie i nie za twarde), jednak powinny mieć regulację odcinka lędźwiowego.

Co istotne, system hybrydowy na bieżąco doładowuje akumulator (w Clio VI jest on większy — 1,4 kWh) poprzez silnik spalinowy lub energią z rekuperacji, więc podczas szybkiej jazdy elektryk również pomaga w napędzaniu Clio. Co zaskakujące, nawet przy 140 km na godz. układ jest w stanie przejść w tryb "EV", np. gdy utrzymuje prędkość i jest lekko z górki.

Na koniec najważniejsze, czyli zużycie paliwa. Przy prędkości 140 km na godz. zużycie paliwa wynosiło 6,0-6,5 l/100 km (sporo zależy od siły wiatru). Komputer pokładowy nigdy nie zbliżył się do poziomu 7 l. To bardzo mało. Zaznaczam, że prowadziłem w trybie Comfort (nie w Eco) z maksymalną dozwoloną prędkością.

Spowolnienia i remonty, a w Niemczech niższy limit do 130 km na godz. sprawiły, że spalanie na całej trasie spadło poniżej 6 l/100 km. Jadąc równo 130 km na godz., można bez trudu "zejść" do 5,5 l na "setkę". To świetne wyniki, szczególnie w okresie wysokich cen paliw. Dowodzą, że hybrydowe Clio świetnie czuje się także poza miastem. Pomimo niedużego zbiornika paliwa o pojemności 39 l, zasięg wynosi 650-700 km. Na jednym tankowaniu można przejechać z Warszawy do Berlina lub np. z Gdańska do Krakowa.

To następny z nowych modeli Renault, który zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Renault Clio VI generacji dojrzało i stało się jednym z najlepszych modeli w segmencie B. Dopracowana hybryda, choć zdecydowanie droższa od pozostałych wersji, jest dynamiczna i bardzo oszczędna praktycznie w każdych warunkach. To miejski hatchback, którym swobodnie można wybrać się w długą podróż i nie będzie ona męcząca.